Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ 80 ΒΙΒΛΙΑ

«Εκατό χρόνια μοναξιά»

2012-01-17T22:03:00.003+02:00

Από την Κική Τριανταφύλλου στο Βιβλιοδρόμιο των Νέων της 20ης Αυγούστου 2011 διαβάζουμε:
"Με γραφή μοναδική, φαντασμαγορική, ρεαλιστική και συνάμα ιλαροτραγική, επηρεασμένη από τις διηγήσεις της γιαγιάς του, ο Μάρκες ξετυλίγει το έπος των Μπουενδία που ζουν στην πόλη - ουτοπία του Μακόντο. Παράλληλα αφηγείται τη συχνά βίαιη ιστορία της πατρίδας του της Κολομβίας, αλλά και της Λατινικής Αμερικής και τελικά της ανθρωπότητας ολόκληρης.

Ηταν συνταρακτική χρονιά το 1967. Στην Ελλάδα με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου οι συνταγματάρχες θα επέβαλλαν την επτάχρονη δικτατορία την ίδια περίοδο που στην Αγγλία η σχεδιάστρια της ποπ Μέρι Κουάντ θα προκαλούσε υστερία με τα μίνι φορεματάκια της, οι Μπιτλς θα τραγουδούσαν απευθείας σε πρώτη δορυφορική τηλεοπτική μετάδοση το «All you need is love», ενώ στην άλλη όχθη του Ατλαντικού η Αρίθα Φράνκλιν θα ηχογραφούσε το θρυλικό «Respect». Στο Βιετνάμ ο πόλεμος συνεχιζόταν και η Αμερική έπαιρνε φωτιά από τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Είναι η χρονιά κατά την οποία στη Νικαράγουα ο Αναστάζιο Σομόζα θα επιβάλει δικτατορικό καθεστώς - και θα ανατραπεί το 1979 από τους Σαντινίστας -, ενώ στη Βολιβία ο Ρεζί Ντεμπρέ, εμβληματική μορφή της γαλλικής Αριστεράς, θα καταδικαστεί σε τριάντα χρόνια κάθειρξη λόγω της ένοπλης εμπλοκής του στο αντάρτικο. Λίγες ημέρες αργότερα ο Τσε Γκεβάρα θα συλληφθεί - μάλιστα, δύο δεκαετίες αργότερα ο Ντεμπρέ θα κατηγορηθεί ότι τον πρόδωσε - και θα εκτελεστεί από τον υπαξιωματικό του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν.

Την ίδια χρονιά στο Μπουένος Αϊρες κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ισπανικά από τις Εκδόσεις Sudamericana το έπος του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες «Εκατό χρόνια μοναξιά», ένα υπόδειγμα της λογοτεχνίας του μαγικού ρεαλισμού που είχε εισαγάγει ο κουβανός Αλέχο Καρπεντιέρ." Η συνέχεια του άρθρου στην ιστοσελίδα της εφημερίδας.

Márquez, Gabriel García

2012-01-17T21:57:00.001+02:00

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες γεννήθηκε το 1928 στην Αρακατάκα, ένα παραλιακό χωριό της Κολομβίας, όπου μεγάλωσε κοντά στους παππούδες του από τη μεριά της μητέρας του.

Το 1947 άρχισε στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά τις σπουδές του στα νομικά και τις πολιτικές επιστήμες και τον ίδιο χρόνο η εφημερίδα Ελ Εσπεκταδόρ δημοσίευσε το πρώτο διήγημά του με τίτλο "Η τρίτη παραίτηση". Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών κι εκεί άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Ελ Ουνιβερσάλ". Στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Αμερική και την Ευρώπη.
Το πρώτο μυθιστόρημά του, "Τα νεκρά φύλλα", εκδόθηκε το 1955 και ακολούθησαν τα έργα "Κακιά ώρα", "Ο Συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει" και "Η κηδεία της μεγάλης μάμα".
Το 1967 κυκλοφόρησε το έργο "Εκατό χρόνια μοναξιά", μυθιστόρημα που αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές και κέρδισε το αναγνωστικό κοινό, καθιερώνοντας έτσι τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.
Στο τεράστιο έργο του, που το 1982 του χάρισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, συμπεριλαμβάνονται και τα μυθιστορήματα: "Το φθινόπωρο του Πατριάρχη", "Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου", "Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας", "Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα" και "Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων".
Επίσης, έχει γράψει άρθρα σε περιοδικά, βιβλία με διηγήματα και κινηματογραφικά σενάρια.

Κολομβία: Εκατό χρόνια μοναξιά

2012-01-17T21:47:00.003+02:00

Τα Εκατό χρόνια μοναξιά μας συντροφεύουν στο ταξίδι μας και γνωρίζουμε την Κολομβία μέσα από τη διεισδυτική ματιά του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1983 από τον εκδοτικό οίκο Α. Α. Λιβάνη, σε μετάφραση Κλαίτης Σωτηριάδου - Μπαράχας.

Γράφει ο Βασίλης Φίλιας τον Οκτώβρη του 1979: "Λίγα έργα στην παγκόσμια λογοτεχνία φέρνουν άξια τον τίτλο "τοιχογραφία" μιας εποχής, ενός λαού, μιας συγκλονιστικής συλλογικής εμπειρίας, και η κατάχρηση του όρου θα μας έκανε πολύ διστακτικούς να τον χρησιμοποιήσουμε αν δεν επρόκειτο για ένα σημαδιακό έργο, όπως αναμφισβήτητα είναι το Εκατό Χρόνια Μοναξιάς του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Τοιχογραφία πράγματι της μοίρας όχι μόνο της Κολομβίας, αλλά ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, που για δύο αιώνες τώρα παλεύει απεγνωσμένα, πιασμένη σε φοβερό δόκανο, να βρει μια διέξοδο. Την αγωνία και το σισύφειο χαρακτήρα αυτής της πάλης δίνει ο Μάρκες με αξεπέραστη λογοτεχνική μαεστρία, περιγράφοντας την τραγική πορεία του ήρωα της ελευθερίας συνταγματάρχη Αουρελιάνο Μπουενδία από την ώρα της υπέρτατης προσφοράς ως τη στιγμή της έσχατης φθοράς και της προσωπικής ολοκληρωτικής εκμηδένισης. Ένας ήρωας που γύρω του μπλέκονται φοβερά πεπρωμένα, που αγγίζουν και τελικά συνθλίβουν τα πιο στενά του συγγενικά πρόσωπα, τους ανθρώπους του τόπου που γεννήθηκε και τελικά όλους όσοι σταθήκανε δίπλα του στο μεγάλο αγώνα."

Ubidia, Abdón

2011-12-17T21:43:00.000+02:00

Ο Αμπδόν Ουμπίδια είναι μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές της σύγχρονης λογοτεχνίας του Ισημερινού. Γεννημένος στο Κίτο το 1944, δημοσίευσε τα πρώτα του διηγήματα στο περιοδικό Πουκούνα, την επίσημη έκφραση του ρεύματος "Τσάντσικο", μιας ομάδας συγγραφέων και ποιητών του Ισημερινού που ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με την πνευματική ελίτ της χώρας. Το 1979 εκδίδει τη συλλογή διηγημάτων Κάτω από τον ίδιο, παράξενο ουρανό και κερδίζει το εθνικό βραβείο λογοτεχνίας για πρώτη φορά" η δεύτερη είναι το 1986, με το μυθιστόρημα Το όνειρο των λύκων. Πέρα από την πεζογραφία, έχει ασχοληθεί και με τη λαϊκή προφορική λογοτεχνία. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ρωσικά και ιταλικά. Η "Χειμωνιάτικη πόλη" είναι από τις πιο γνωστές του νουβέλες και ήδη αριθμεί στα ισπανικά είκοσι εκδόσεις.

Ισημερινός: Χειμωνιάτικη πόλη

2011-12-17T21:36:00.000+02:00

Τη Χειμωνιάτικη πόλη του Αμπδόν Ουμπίδια γνωρίζουμε στο πέρασμά μας από τον Ισημερινό. Είναι νουβέλα και κυκλοφόρησε στα ελληνικά σε μετάφραση Βιργινίας Γαλανοπούλου από τις εκδόσεις Ροές το 2009.

Η ιστορία της νουβέλας είναι απλή: Ο κεντρικός ήρωας δέχεται να κρύψει για λίγες μέρες στο σπίτι του έναν παλιό του φίλο που τον κυνηγάει η αστυνομία, κι αρχίζει να υποψιάζεται ότι ανάμεσα στο φίλο του και τη γυναίκα του υπάρχει ερωτικό ενδιαφέρον. Η ζήλια του, που μπορεί να είναι βάσιμη ή να στηρίζεται σε παρεξηγήσεις και παρερμηνείες, θα τον κάνει ν’ αναθεωρήσει τα πάντα στη ζωή του, όχι μόνο τη σχέση του με τη γυναίκα του αλλά και με τη δουλειά του, τους φίλους του, τα όνειρά του, τις επιλογές του.
Εντύπωση προκαλεί η ειλικρίνεια -που συχνά γίνεται ιδιαίτερα ωμή- με την οποία εξετάζει εξονυχιστικά κάθε του συναίσθημα. Όμως η επιθυμία να δει τη ζωή του στις πραγματικές της διαστάσεις δεν είναι αρκετή. Ο αναγνώστης τον παρακολουθεί καθώς βυθίζεται σιγά σιγά σε μια κατάσταση όπου νιώθει πως η λογική του απειλείται ολοένα και περισσότερο. Παρατηρεί τους πάντες και τα πάντα γύρω του, ακόμα και τις δικές του αντιδράσεις, όλα όμως, λόγια, εκφράσεις, βλέμματα, κίνητρα, συναισθήματα, σκέψεις, μπορούν να ερμηνευθούν με δύο τρόπους, να σημαίνουν ταυτόχρονα πράγματα αντίθετα μεταξύ τους. Εξουθενωμένος, δίνει την οριστική λύση -καταστροφική ή λυτρωτική;- σε μια ύστατη προσπάθεια να διαφυλάξει τη λογική του.
Η ιστορία εκτυλίσσεται τη δεκαετία του εβδομήντα, όταν, πέρα από τις διεθνείς συγκυρίες, στον Ισημερινό, και ειδικά στο Κίτο, χάρη στο πετρέλαιο, το χρήμα ρέει άφθονο και η μεσαία τάξη αλλάζει, εγκαταλείποντας παραδοσιακές αξίες και περνώντας στην εποχή του καταναλωτισμού.
Ο Αμπδόν Ουμπίδια μάς δίνει ένα κείμενο που διακρίνεται για την ακρίβεια στην περιγραφή των συναισθημάτων -ουσιαστικά είναι η καταγραφή του εσωτερικού μονολόγου του πρωταγωνιστή- και χειρίζεται με δεξιοτεχνία αυτό το παιχνίδι των διπλών εκδοχών, αφήνοντας τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Vargas Llosa, Mario

2011-11-24T12:53:00.001+02:00

Ο Χόρχε Μάριο Πέδρο Βάργκας Λιόσα (ή Γιόσα, σύμφωνα με την ισπανική προφορά) γεννήθηκε το 1936 στην Arequipa του Περού και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Βολιβία, όπου ο πατέρας του ήταν πρόξενος. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1959 με τη συλλογή διηγημάτων "Οι αρχηγοί", αλλά έγινε διάσημος σε όλο τον κόσμο με το πρώτο του μυθιστόρημα "Η πόλη και τα σκυλιά" (1963), που μεταφράστηκε σε δώδεκα γλώσσες και εξακολουθεί να θεωρείται σημείο αναφοράς στη λατινοαμερικανική λογοτεχνία. Ακολούθησαν "Το πράσινο σπίτι" (1966), "Κουβέντα στον καθεδρικό ναό" (1969) και "Ο Πανταλέων και οι επισκέπτριες" (1973), που τον καθιέρωσαν ως τον σκληρότερο επικριτή των δικτατορικών καθεστώτων, του θρησκευτικού φανατισμού και της στρατιωτικής ηθικής. Ο Γιόσα συνέδεσε το όνομα και την τέχνη του με τις τύχες της Λατινικής Αμερικής, αλλά και με την παγκόσμια λογοτεχνία: μεταξύ άλλων, έγραψε κριτικά δοκίμια για τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές, τον Φλωμπέρ, τον Σαρτρ, τον Καμύ, κ.ά., θεατρικά έργα, μυθιστορήματα και πολιτικά κείμενα. Το 1990 ήταν υποψήφιος πρόεδρος του Περού, με αντίπαλο τον συντηρητικό Αλμπέρτο Φουτζιμόρι, αλλά ηττήθηκε. Μετά την ήττα του εγκατέλειψε το Περού και εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη, όπου το 1993 απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα. Ταυτόχρονα σχεδόν, εκδόθηκε η αυτοβιογραφία του με τίτλο "Το ψάρι στο νερό" (1993). Ο Μάριο Βάργκας Γιόσα έχει τιμηθεί με τα σημαντικότερα βραβεία της ισπανόφωνης λογοτεχνίας, όπως είναι τα βραβεία Planeta και Cervantes. Παραμένοντας εξαιρετικά ενεργός, λογοτεχνικά, είναι σήμερα μέλος της Ισπανικής Ακαδημίας, επίτιμος διδάκτορας πανεπιστημίων όπως το Yale, το Harvard, η Οξφόρδη, η Σορβόνη, το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, κ.ά., και Ιππότης του Τάγματος της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας. Τον Οκτώβριο του 2010 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας "για τη χαρτογράφηση των δομών της εξουσίας και τις διεισδυτικές εικόνες της αντίστασης του ατόμου, της εξέγερσης και της ήττας του", σύμφωνα με το σκεπτικό της Σουηδικής Ακαδημίας.

Περού: Ο άνθρωπος που έλεγε ιστορίες

2011-11-24T11:17:00.003+02:00

Συνεχίζοντας στις χώρες των Άνδεων - ή μήπως στις Άνδεις των χωρών; - σταματάμε στο Περού. Αγνοώντας τις διαδρομές που τελικά ακολουθήθηκαν - σαφώς διαφορετικές αυτών που αρχικά χαράχθηκαν - συναντάμε τον Άνθωπο που έλεγε ιστορίες. Πρόκειται γαι το μυθιστόρημα του Μάριο Βάργκας Λιόσα σε μετάφραση Τατιάνας Ραπακούλια, που κυκλοφόρησε στα ελληνιλά από τις εκδόσεις Καστανιώτη το 2010.
Ένας Περουβιανός επισκέπτεται μια έκθεση φωτογραφιών του Αμαζονίου σε μια κάπως μυστήρια γκαλερί της Φλωρεντίας. Η φωτογραφία ενός "ιστορητή" από τη φυλή Ματσιγκένγκα θα του τραβήξει την προσοχή και θα του θυμίσει έναν παλιό φίλο από τη Λίμα ο οποίος εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη πίσω του. Οι μνήμες γίνονται όλο και πιο δυνατές, και τα δύο πρόσωπα αφηγούνται, ο καθένας με τον τρόπο του και τη δική του προσωπική γλώσσα, την ίδια ιστορία, ξεδιπλώνοντας κάθε φορά τις φανερές και κρυφές πλευρές της. Οι δύο αφηγήσεις εναλλάσσονται μεταξύ τους αποκαλύπτοντας το μυστήριο που πάντα δένει τους αρχέγονους μύθους με την κοινωνία και τους μηχανισμούς της, και την επίδρασή τους στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.

Ρομπέρτο Μπολάνιο, Επίσκεψη στο Αναρρωτήριο

2011-11-24T11:11:00.001+02:00

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΑΝΑΡΡΩΤΗΡΙΟ

Είμαστε στο 1976 και η Επανάσταση έχει ηττηθεί
αλλά εμείς δε το ξέρουμε ακόμα.
Είμαστε 22, 23 χρόνων.
Ο Μάριο Σαντιάγο κι εγώ κατηφορίζουμε έναν ασπρόμαυρο δρόμο.
Στο τέλος του δρόμου, σε μια γειτονιά βγαλμένη κατευθείαν
από μια ταινία των 50s, βρίσκεται το πατρικό του Νταρίο Γκαλισία.
Είμαστε στο 1976 και έχουν τρυπανίσει το κρανίο του Νταρίο Γκαλισία.
Είναι ζωντανός, η Επανάσταση έχει ηττηθεί, η μέρα είναι όμορφη
παρόλη την καταιγίδα που πλησιάζει αργά απ'το βορρά,
διασχίζοντας την κοιλάδα.
Ο Ντάριο μας υποδέχεται ξαπλωμένος σε ένα ντιβάνι.
Πρώτα όμως μιλάμε με τους γονείς του, δυό ανθρώπους μάλλον
ηλικιωμένους, ο Κος Σκίουρος και η Κα Σκιουρίνα, οι οποίοι, καθισμένοι
σε ένα πράσινο κλαδί ακίνητο για πάντα στα όνειρα, στοχάζονται πάνω στο πως
καίγεται το δάσος.
Και η μητέρα μας κοιτάζει και δε μας βλέπει ή βλέπει
πράγματα μέσα μας
που εμείς δεν τα ξέραμε καν.
Είμαστε στο 1976 και παρόλο που όλες οι πόρτες μοιάζουν ανοιχτές,
στην πραγματικότητα, αν ήμασταν πιο προσεκτικοί, θα μπορούσαμε να ακούσουμε πώς
κλείνουν οι πόρτες, η μια μετά την άλλη.
Οι πόρτες: μεταλικές πλάκες, ενισχυμένες ατσάλινες σχάρες, η μια μετά την άλλη
ολοένα και κλείνουν, στην ταινία της αιωνιότητας.
Αλλά είμαστε 22 ή 23 και η αιωνιότητα
δεν μας τρομάζει.
Τρυπάνισαν το κρανίο του Νταρίο Γκαλισία. Δυό φορές!
Και ένα απ'τα ανευρύσματα έσκασε καταμεσής του
Ονείρου.
Οι φίλοι του λένε ότι έχασε τη μνήμη του.
Κι έτσι, ο Μάριο κι εγώ στριμωχνόμαστε ανάμεσα σε Μεξικάνικα φιλμ
απ'τα 40s
και φτάνουμε σε λιγνά χέρια που αναπαύονται στα γόνατα του σε μια χειρονομία
γαλήνιας αναμονής.
Είμαστε στο 1976 και οι φίλοι του λένε ότι ο Νταρίο έχει
ξεχάσει τα πάντα,
ακόμα και την ίδια του την ομοφυλοφιλία.
Και ο πατέρας του Νταρίο λέει πως όλα τα κακά συμβαίνουν για κάποιο
λόγο.
Και έξω ρίχνει καρέκλες:
στην αυλή του κτιρίου, βροχή σαρώνει τις σκάλες
και τα χώλ
και ξεγλιστράει μέσα από το πρόσωπο του Τιν Ταν, του Ρεσόρτες, και
του Καλάμπρες,
τα οποία ντύνουν, ημιδιάφανα, τη χρονιά του 1976.
Και ο Νταρίο αρχίζει να μιλάει. Είναι συγκινημένος.
Είναι ευτυχισμένος που τον επισκεφτήκαμε.
Η φωνή του είναι σαν πουλιού: τσιριχτή, μια φωνή διαφορετική,
σαν να του έκαναν κάτι στις φωνητικές του χορδές.
Τα μαλλιά του ξαναβγαίνουν, αλλά μπορείς ακόμα να δείς τα σημάδια απ'τον
τρυπανισμό.
Είμαι εντάξει, λέει.
Μερικές φορές ο ύπνος είναι τόσο μονότονος.
Γωνιές, ανεξερεύνητες περιοχές, αλλά απ'το ίδιο όνειρο.
Φυσικά, δεν έχει ξεχάσει ότι είναι ομοφυλόφιλος (κι εμείς
γελάμε),
όπως δεν ξέχασε πώς να αναπνέει.
Ήμουν στο χείλος του θανάτου, λέει αφού το σκέφτεται για λίγο.
Για λίγο νομίζουμε ότι θα αρχίσει να κλαίει.
Αλλά δεν είναι αυτός που κλαίει.
Και δεν είναι ούτε Μάριο, ούτε εγώ.
Παρόλαυτα, κάποιος κλαίει καθώς πέφτει το σκοτάδι με μια
άηχη νωθρότητα.
Και ο Νταρίο λέει: το απόλυτο ταξίδι, και μιλάει για τη Βέρα η οποία
ήταν μαζί του στο νοσοκομείο, και για άλλα πρόσωπα τα οποία ο Μάριο
και εγώ δεν γνωρίζουμε, και τα οποία τώρα δεν μπορεί ούτε ο ίδιος να αναγνωρίσει.
Το ασπρόμαυρο ταξίδι των ταινιών των 40s και των 50s.
Ο Πέδρο Ινφάντε και ο Τόνι Αγκιλάρ, ντυμένοι αστυνομικοί
να ταξιδεύουν μέσα στο ατέλειωτο Μεξικάνικο σούρουπο πάνω στις
μοτοσυκλέτες τους.
Και κάποιος κλαίει αλλά δεν είμαστε εμείς.
Αν αφουγκραζόμασταν, θα μπορούσαμε να ακούσουμε το παταγώδες κλείσιμο
των θυρών της ιστορίας, ή του πεπρωμένου.
Αλλά ακούμε μονάχα τους λυγμούς κάποιου που κλαίει κάπου.
Και ο Μάριο αρχίζει να διαβάζει ποιήματα.
Διαβάζει ποιήματα στον Νταρίο, και είναι τόσο ευχάριστη η φωνή του ενόσω
έξω πέφτει η βροχή,
και ο Νταρίο ψιθυρίζει ότι αγαπάει τους Γάλλους ποιητές.
Ποιητές που μονάχα αυτός και ο Μάριο και εγώ γνωρίζουμε.
Αγόρια απ'το αφάνταστο ακόμα τότε Παρίσι με
μάτια κατακόκκινα απ'τις αυτοκτονίες.
Τους αγαπάει τόσο πολύ!
Όπως εγώ αγαπούσα τους δρόμους του Μεξικό το 1968.
Ήμουν δεκαπέντε χρόνων τότε, και είχα μόλις φτάσει.
Ήμουν ένας δεκαπεντάχρονος απόδημος, αλλά το πρώτο πράγμα που
μου λένε, οι δρόμοι του Μεξικό,
είναι ότι, εκεί, είμαστε όλοι απόδημοι, απόδημοι του πνεύματος.
Α, οι πανέμορφοι, οι πάντοτε αγνοημένοι,
οι φρικιαστικοί
Μεξικάνικοι δρόμοι που κρέμονται στην άβυσσο
ενώ οι υπόλοιπες πόλεις του κόσμου πνίγονται στην ενότητα και την σιωπή.
Και τα αγόρια, τα γενναία ομοφυλόφιλα αγόρια στιγματισμένα σαν
φωσφορίζοντες άγιοι για όλα εκείνα τα χρόνια
απ'το 1968 έως το 1976.
Όπως σε μια σκουληκότρυπα, το άνοιγμα που εμφανίζεται εκεί που
δεν το περιμένεις,
ο μεταφυσικός τάφος των γκέι εφήβων που αντιμετωπίζουν -
οι γενναιότεροι όλων! - την ποίηση και την εχθρότητα.
Αλλά είμαστε στο 1976, και το κεφάλι του Νταρίο Γκαλισία έχει τα
αχώνευτα σημάδια ενός τρυπανισμού.
Είναι ο χρόνος πριν τους αποχαιρετισμούς,
που πλησιάζει σαν ένα τεράστιο ζαλισμένο πτηνό
μέσα απ'τους αδιέξοδους δρόμους μιας γειτονιάς
παγωμένης μέσα στο χρόνο
σαν ένας ποταμός από μαύρο κάτουρο που κυκλώνει την αορτή του Μεξικό,
ένας ποταμός για τον οποίο μιλάνε στον οποίο ταξιδεύουν οι μαύροι αρουραίοι του Τσαπουλτεπέκ,
ποταμόλεξη, το υγρό δαχτυλίδι απ'τις γειτονιές που χάθηκαν μέσα στο χρόνο.
Και ακόμα και αν η φωνή του Μάριο και η τωρινή φωνή του Νταρίο,
τσιριχτή σαν από κινούμενα σχέδια,
γεμίζουν με ζεστασιά τον αέρα που μας εχθρεύεται,
εγώ ξέρω ότι μέσα σ'αυτές τις εικόνες που περιεργαζόμαστε με
προκαταβολική ευλάβεια,
μέσα στα διάφανα εικονίσματα του Μεξικάνικου πάθους,
βρίσκονται, γονατισμένες, η μεγάλη προειδοποίηση και η μεγάλη συγχώρεση,
αυτό το ακατανόμαστο πράγμα, μέρος του ονείρου,
το οποίο
χρόνια αργότερα
θα το φωνάξουμε με διάφορα ονόματα που θα σημαίνουν ήττα.
Η ήττα της αληθινής ποίησης, την οποία γράφουμε
σε αίμα.
Και σε σπέρμα, και σε ιδρώτα, λέει ο Νταρίο.
Και σε δάκρυα, λέει ο Μάριο.
Παρόλο που κανένας μας δεν κλαίει.

Το ποίημα το βρήκαμε εδώ.

Ενρίκε Λιν, Λογοτεχνία

2011-11-20T17:46:00.003+02:00

Ενρίκε Λιν
Σαντιάγο, Χιλη (1929 - 1988)

από την ποιητική συλλογή «Σχήματα λόγου»

Λογοτεχνία
Όταν βρίσκομαι με άλλους συγγραφείς

σχεδόν άλλο δεν κάνουμε παρά να μιλάμε, σαν καλοί ή κακοί λειτουργοί της,

για τη Λογοτεχνία: κάποιον τον εκδίδουν τα Βιβλία

Του 21ου Αιώνα κι έναν άλλο, όπως εμένα, ο Εκδότης

ούτε τα δικαιώματα δεν του πληρώνει: στο

συναπάντημα με τη Λογοτεχνία, μήτε που της βγάζω το καπέλο,

συμπαθώ τους φίλους μου, μα κανείς μας δε θα φτάσει μακριά:

το πολύ κοντά στον ορίζοντα, όπου αστράφτουν αυτοί

που ένας βλάκας θα αποκαλούσε αστέρες πρώτου μεγέθους.

Όταν συναντιέμαι με αστέρες πρώτου μεγέθους σαν και του λόγου τους

και τα παγόνια τούτα αστράφτουν με την πρέπουσα συστολή,

μού ‘ρχεται να τους ζητήσω να ξεράσουν, γιατί

να γράφεις σαν κι αυτούς είναι τόσο κοινότοπο. Όταν με βλέπω

αντίκρυ στην άδεια σελίδα σκέφτομαι τα παγόνια

και προσπαθώ τουλάχιστον να μην κάνω επίδειξη, αλλά γράφω

όπως μου υπαγορεύει το μίσος μου για τη λογοτεχνία,

και στους νέους συγγραφείς θα ‘θελα να ουρλιάξω,

τέλος πια η φάρσα, κι εσύ θα μπεις στο επάγγελμα

επειδή η λογοτεχνία είναι η πιο ανώδυνη δουλίτσα

ακόμα και για κείνους που δεν τη χωνεύουν. Κοίτα πώς

κι ένας αστέρας πρώτου μεγέθους δε γλιτώνει την έκλειψη και μην κάνεις πίσω

και χώσε τα χέρια στη φωτιά

Κανείς δεν κατάφερε να κάνει το καθήκον του

εξόν καναδυό τύποι απεχθείς, κι αυτός που έλαμπε τεντωμένος και παλλόμενος

ενώ, παρόλες τις κραυγές διαμαρτυρίας του, εξ ανάγκης εύγλωττες,

και ποιο ήτανε το κοινό του, ίσως το κενό; ξαναγύρισαν

στα κελάρια τους, σε καταναλωτικά αγαθά πια μεταλλαγμένοι

από κείνους για τους οποίους προορίζονταν οι κραυγές του

άνθρωποι φιλόπονοι στο χασομέρι, στα παθήματά τους

και, εξ αυτού, οι μόνοι εραστές

της ομορφιάς, αυτής της ολύμπιας γάτας.

Οι εφτά ζωές του ποιητή φτάνουν και με το παραπάνω

για να γίνει ένα τρομοκράτης άνθρωπος κανονικός αλλά η Λογοτεχνία

είναι, ωστόσο, το αντίθετο από ένα πραγματικό σκάνδαλο

το πολύ – πολύ μια καλή επένδυση στην ιστορία

για κείνες τις σπάνιες στιγμές που η βαρβαρότητα απωθείται

κι ο ηρωισμός της αντίστασης παύει να εκτιμιέται τόσο

οι ευαίσθητες ψυχές ξεφυτρώνουν τότε σαν τα μανιτάρια

συγκινημένες από τη μαρτυρία των σκοτεινών καιρών.

Μετάφραση Νατάσα Ανδρίτσου

Bolaño, Roberto

2011-11-04T10:33:00.003+02:00

Ο Ρομπέρτο Μπολάνιο (Σαντιάγο Χιλής, 1953 - Βαρκελώνη, 2003), μυθιστοριογράφος και ποιητής, επέβαλε την παρουσία του μέσα σε πολύ λίγα χρόνια ανάμεσα στους σπουδαιότερους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς. Στα 15 του μετανάστευσε με την οικογένειά του στο Μεξικό απ’ όπου επέστρεψε στη Χιλή το 1973 για να υποστηρίξει το κόμμα του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Μετά το πραξικόπημα αναγκάστηκε να καταφύγει στο Μεξικό και στη συνέχεια στην Ισπανία, όπου και εγκαταστάθηκε. Τιμήθηκε με τα βραβεία «Herralde» και «Romulo Gallegos».

Από τα βιβλία του έχουν εκδοθεί στα ελληνικά οι συλλογές διηγημάτων «Πουτάνες φόνισσες» και «Τηλεφωνήματα» και τα μυθιστορήματα «Μακρινό αστέρι», «Τελευταία νύχτα στη Χιλή», «Άγριοι ντετέκτιβ».

Χιλή: Μακρινό αστέρι

2011-11-01T10:28:00.000+02:00

Το ταξίδι συνεχίζεται στη Χιλή με το Μακρινό Αστέρι του Ρομπέρτο Μπολάνιο. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2007 από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση Αγγελικής Αλεξοπούλου.

Το μυθιστόρημα τοποθετείται στη Χιλή και ξεκινάει λίγο πριν από το πραξικόπημα του Πινοτσέτ, για να ολοκληρωθεί αρκετά χρόνια μετά στην Ευρώπη, στο Μπλάνες, εκεί όπου ο ίδιος ο συγγραφέας πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Πρωταγωνιστής είναι ένα αινιγματικό και σκοτεινό πρόσωπο, ο ποιητής Αλβέρτο Ρουίς-Τάγλε, ο οποίος συχνάζει σε ένα λογοτεχνικό εργαστήρι, όπως και ο αφηγητής. Ο απόμακρος ποιητής ασκεί μια παράξενη γοητεία, ιδίως στις γυναίκες της παρέας, κάποιες από τις οποίες, λίγο αργότερα, κατά την περίοδο της δικτατορίας του Πινοτσέτ, θα τις βασανίσει και θα τις δολοφονήσει. Γιατί ο Ρουίς-Τάγλε δεν είναι άλλος από τον γερμανικής καταγωγής υποσμηναγό της χιλιάνικης Αεροπορίας Κάρλος Βίντερ, τον εκκεντρικό πιλότο-ποιητή που γράφει στον χιλιάνικο ουρανό ανατριχιαστικούς στίχους παρμένους από τη Βίβλο με τον καπνό του αεροπλάνου του.
Ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα με θέμα τη βία, την πολιτική τρομοκρατία, τις διαπλοκές αλληλένδετων μικρόκοσμων και, κυρίως, τη σχέση της λογοτεχνίας με το κακό.

Έρωτας και επανάσταση

2011-10-26T10:22:00.000+03:00

Είναι ο τίτλος της κριτικής της Κατερίνας Σχινά για Το Κουτσό στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας (28/11/2008). Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Cortázar, Julio

2011-10-05T10:18:00.000+03:00

O Χούλιο Κορτάσαρ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1914 και πέθανε στο Παρίσι το 1984. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, εγκατέλειψε μαζί με την οικογένειά του το Βέλγιο για την Αργεντινή, όπου τελείωσε το σχολείο, σπούδασε φιλολογία και εργάστηκε ως καθηγητής για πέντε χρόνια, ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με λογοτεχνικά περιοδικά. Το 1951, σε ηλικία 37 ετών, επέστρεψε στην Ευρώπη, στο Παρίσι, όπου έζησε ως το τέλος της ζωής του και έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του ("Έφυγα από την Αργεντινή, όχι τόσο επειδή υπήρχαν πράγματα που εκεί μ' ενοχλούσαν, που οπωσδήποτε υπήρχαν, αλλά γιατί η Γαλλία αντιπροσώπευε για μένα, τότε, έναν τεράστιο πόλο έλξης", θα πει σε μια συνέντευξή του στην "El Pais", το 1982). Το 1961 επισκέπτεται την Κούβα, γοητευμένος από την επανάσταση, αναζητώντας απαντήσεις στις πολιτικές του ανησυχίες. Το ταξίδι αυτό θα γίνει η αφορμή να αποκτήσει σαφή ιδεολογική συνείδηση, θα υπερασπιστεί την Κούβα του Τσε και του Κάστρο και αργότερα τη Νικαράγουα των σαντινίστας. Το 1970 επισκέπτεται τη Χιλή και παρευρίσκεται στην πανηγυρική τελετή ανάληψης της εξουσίας από τον Αλιέντε. Μαθητής του Μπόρχες, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους λατινοαμερικανούς συγγραφείς και στους σπουδαιότερους μοντερνιστές του 20ού αιώνα. Το έργο του αφομοιώνει μ' έναν τελείως φυσικό τρόπο τις ανανεωτικές τεχνικές του σύγχρονου μυθιστορήματος και συνδυάζει τη δημιουργική φαντασία με το ρεαλισμό, διαφέρει όμως, από το έργο άλλων λατινοαμερικανών συγγραφέων, γιατί απ' αυτό απουσιάζει σχεδόν παντελώς το στοιχείο του μπαρόκ και του μαγικού ρεαλισμού. Μεταξύ των πολλών και σπουδαίων έργων του ξεχωρίζουν τα: "Μυστικά όπλα" ("Las armas secretas"), 1958, "Τα βραβεία" ("Los Premios" -το πρώτο του μυθιστόρημα), 1960, "Ιστορίες των κρονόπιο και των φάμα" ("Historias de cronopios y de famas", 1962, "Το κουτσό" ("Rayuela" -που θεωρείται το αριστούργημά του), 1963, "Όλες οι φωτιές η φωτιά" ("Todos los fuegos el fuego"), 1966, "Το βιβλίο του Μανουέλ" ("Libro de Manuel" -μυθιστόρημα), 1973, "Οκτάεδρο" ("Octaedro"), 1974 (όλα τους μεταφρασμένα στα ελληνικά) και τα "Los Reyes", 1949, "Bestiario", 1951, "Final de Juego", 1956, "Ο γύρος της μέρας σε ογδόντα κόσμους" ("La vuelta al dia en ochenta mundos"), 1967, "62: Μοντέλο συναρμολόγησης" ("62: Modelo para armar" -που συνεχίζει την ιδέα του διάσπαρτου μυθιστορήματος, όπως και στο "Κουτσό"), 1968, "Prosa del Observatorio", 1972, "Alguien que anda por ahi", 1977, "Un tal Lucas", 1979, "Deshoras", 1982, κ.ά.

Αργεντινή: Το κουτσό

2011-10-05T10:16:00.000+03:00

Με το μυθιστόρημα του Χούλιο Κορτάσαρ Το κουτσό ξεκινάει το ταξίδι μας στη Νότια Αμερική. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1988 από τις εκδόσεις Εξάντας σε μετάφραση Κώστα Κουντούρη.

Διαβάζουμε από την εισαγωγή του μεταφραστή: Το 1963, όταν δημοσιεύεται το "Κουτσό", ο Χούλιο Κορτάσαρ πλησιάζει τα πενήντα. Έχει ήδη δημοσιεύσει μια νεανική συλλογή ποιημάτων ("Presencia"), μερικές συλλογές διηγημάτων ("Los Reyes", "Bestiario", "Final del juego", "Los Armas Secretas"), κι ένα πρώτο μυθιστόρημα ("Los Premios").
Το έργο του Κορτάσαρ παρουσιάζει ορισμένα χαρακτηριστικά που είναι λίγο ως πολύ κοινά σε όλους τους σύγχρονους λατινοαμερικανούς ομότεχνούς του. Αφομοιώνει μ' έναν τελείως φυσικό τρόπο τις ανανεωτικές τεχνικές του σύγχρονου μυθιστορήματος και συνδυάζει τη δημιουργική φαντασία με το ρεαλισμό. Διαφέρει όμως, γιατί από το έργο του απουσιάζουν σχεδόν παντελώς το μπαρόκ και ο μαγικός ρεαλισμός, αλλά και γιατί ο Κορτάσαρ ασχολείται κυρίως με τα προβλήματα των ανθρώπων που ζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Το "Κουτσό" δεν αφηγείται μια ιστορία ξένη προς το συγγραφέα· το υλικό του είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό και ο Κορτάσαρ έχει πει: "Αν δεν έγραφα αυτό το βιβλίο εκείνη την εποχή, μάλλον θα έπεφτα στον Σηκουάνα". Το "Κουτσό" θεωρείται από ορισμένους δύσκολο βιβλίο, φιλοσοφικό και μεταφυσικό, εκείνο όμως που κυρίως το χαρακτηρίζει είναι το χιούμορ.
Δημιουργήθηκε με τη φιλοδοξία να είναι ένα μυθιστόρημα που θα συμπεριλαμβάνει τα πάντα, ένα βιβλίο που θα είναι πολλά βιβλία. Σύμφωνα με τον Κάρλος Φουέντες, "Δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα, αλλά το κουτί της Πανδώρας". Πέρα από την ιστορία που αφηγείται, θέτει πάρα πολλά προβλήματα, υπαρξιακά και αισθητικά. Είναι ένα έργο που διαπνέεται από τον άνεμο της δημιουργικής ελευθερίας. [...]

Οι Κορδιλλιέρες των Άνδεων

2011-10-04T10:31:00.002+03:00

Οι Άνδεις (από τη λέξη της γλώσσας Κέτσουα: Anti(s) = «υψηλή κορυφή») είναι η μακρύτερη οροσειρά της Γης. Καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη δυτική ακτή της Νότιας Αμερικής, με γενική κατεύθυνση βορρά-νότου. Το μήκος τους φθάνει τα 7.000 km και το πλάτος τους υπερβαίνει σε κάποια γεωγραφικά πλάτη τα 500 km, με το φαρδύτερο μέρος μεταξύ των παραλλήλων 18° και 20° νότιου πλάτους. Οι Άνδεις αποτελούνται από δύο συνιστώσες, την Ανατολική (Cordillera Oriental) και τη Δυτική (Cordillera Occidental), με μικρότερες οροσειρές, όπως την Cordillera de la Costa της Χιλής. Τα βουνά των Άνδεων εκτείνονται σε επτά χώρες: Την Αργεντινή, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, το Εκουαδόρ (Κράτος του Ισημερινού), την Κολομβία, το Περού και τη Χιλή. Μάλιστα κάποιες από αυτές, κυρίως το Περού και η Βολιβία, είναι γνωστές ως «κράτη των Άνδεων». Από πλευράς ύψους, οι Άνδεις αποτελούν την υψηλότερη οροσειρά έξω από την Ασία, με την υψηλότερη κορυφή τους, την Ακονκάγκουα, να φθάνει σε υψόμετρο 6.962 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η κορυφή του όρους Chimborazo, στις Άνδεις του Εκουαδόρ, θεωρείται το σημείο της γήινης επιφάνειας που απέχει περισσότερο από κάθε άλλο από το κέντρο της Γης, επειδή η Γη είναι πεπλατυσμένη εξαιτίας της περιστροφής γύρω από τον άξονά της. Σε σύγκριση με τα Ιμαλάια, οι Άνδεις έχουν περίπου ίσο πλάτος αλλά υπερδιπλάσιο μήκος. (Βικιπαίδεια)

Ε, λοιπόν, εκεί ακριβώς θα ταξιδέψουμε φέτος λογοτεχνικά: Στις Άνδεις!

Attia, Maurice

2011-08-31T14:33:00.001+03:00

Ο Μωρίς Αττιά γεννήθηκε στο Αλγέρι το 1949. Εργάζεται ως ψυχίατρος-ψυχαναλυτής στο Παρίσι και, παράλληλα, γράφει σενάρια για το σινεμά. Από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ κυκλοφορούν και τα άλλα δύο βιβλία της τριλογίας με ήρωα τον Πάκο Μαρτίνεθ: Το Μαύρο Αλγέρι (βραβείο Jean Amila-Meckert το 2007 ως το καλύτερο βιβλίο λαϊκής έκφρασης και κοινωνικής κριτικής της χρονιάς, βραβείο Michel Lebrun αστυνομικού μυθιστορήματος το 2006 και βραβείο του Φεστιβάλ Μεσογειακού Αστυνομικού Μυθιστορήματος) και Η Κόκκινη Μασσαλία. Ο Μωρίς Αττιά έχει εκδώσει επίσης τα μυθιστορήματα Ça va bien, Fautes de conduites, Le Carnaval des gueux, Rue Oberkampf, Une rude journée και τη μελέτη Drames de l’adolescence, familles en séance, récits cliniques.

Γαλλία, το τέλος του ταξιδιού

2011-08-31T14:21:00.005+03:00

Πριν αποβιβαστούμε από το Orient Express, επιλέξαμε να διαβάσουμε την τριλογία του Μωρίς Αττιά: Το μαύρο Αλγέρι, Η κόκκινη Μασσαλία και Παρίσι μπλούζ. Κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις σε μετάφραση Ρίτας Κολαΐτη.

Το μαύρο Αλγέρι: Σε μια πολυσύχναστη παραλία του Αλγερίου ανακαλύπτονται τα πτώματα της Γαλλίδας Εστέλ και του Αλγερινού Μουλούντ. Μια σφαίρα στην καρδιά της γυναίκας, μια σφαίρα στον λαιμό του άντρα και τρία γράμματα χαραγμένα στην πλάτη του...
Καθώς η ακροδεξιά οργάνωση OAS κλιμακώνει τις τρομοκρατικές επιθέσεις της, αντιδρώντας έτσι στην επικείμενη αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αλγερίας από την κυβέρνηση του στρατηγού Ντε Γκωλ, η αστυνομία αντιμετωπίζει με αδιαφορία τέτοια "μικρά" περιστατικά. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο αστυνόμος Πάκο Μαρτίνεθ, γιος Ισπανού αναρχικού, ο οποίος ως εκείνη τη στιγμή δεν έχει επιλέξει στρατόπεδο, αρνείται να πάρει μέρος στον πόλεμο που μαίνεται και περιορίζεται αυστηρά στην τήρηση του καθήκοντος. Καθώς ο Μαρτίνεθ διεξάγει με πείσμα και επιμονή την έρευνά του, αντιλαμβάνεται πόσο λίγη σημασία μπορεί να έχει ο θάνατος ενός ζευγαριού, όταν η τρέλα και η απελπισία του Πολέμου της Αλγερίας αναγκάζουν απεγνωσμένους ανθρώπους να εγκαταλείψουν ή να καταστρέψουν τα πάντα.
Ο Μωρίς Αττιά, έντονα επηρεασμένος από τον Αλμπέρ Καμύ, συνθέτει ένα έξοχο πολιτικό, ιστορικό, νουάρ μυθιστόρημα για τα γεγονότα της Αλγερίας και για τα ηθικά και υπαρξιακά διλήμματα που τίθενται στις μεγάλες ιστορικές στιγμές.
"Το μαύρο Αλγέρι" τιμήθηκε με το βραβείο Jean Amila-Meckert (2007) ως το καλύτερο βιβλίο λαϊκής έκφρασης και κοινωνικής κριτικής της χρονιάς, το βραβείο Michel Lebrun αστυνομικού μυθιστορήματος (2006) και το βραβείο του Φεστιβάλ μεσογειακού αστυνομικού μυθιστορήματος.
Η κόκκινη Μασσαλία: Ο πόλεμος της Αλγερίας τελείωσε. Όλοι οι πόλεμοι κάποτε τελειώνουν. Πέντε χρόνια μετά, το ζευγάρι που γνωρίσαμε στο Μαύρο Αλγέρι, ο αστυνόμος Πάκο Μαρτίνεθ και η Ιρέν, συνεχίζουν τη ζωή τους· εκείνος στη Μασσαλία, εκείνη στο Αιξ-αν-Προβάνς.
Ένας νεκρός στη φοιτητική εστία θα φέρει τον Πάκο και τον Κουπιγκιάν, τον συνεργάτη του, κοντά στους φοιτητές και τις πολιτικές τους ανησυχίες. Ο κόσμος των αριστεριστών κάθε απόχρωσης, τροτσκιστές, αναρχικοί, μαοϊκοί, οπαδοί της Ρόζας Λούξεμπουργκ, ασφυκτιά κάτω από το γκωλικό καθεστώς. Η αστυνομική έρευνα δεν καταλήγει πουθενά, οι θάνατοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο. Υπόκοσμος και παρακρατικοί, "άνθρωποι της σιωπής, υπηρέτες της σκιάς" κινούνται στη Μασσαλία. Ποιος κρύβεται πίσω τους και τι επιδιώκει;
Ενώ "η Γαλλία πλήττει", ασυγκίνητη από τα μεγάλα γεγονότα που συγκλονίζουν τον πλανήτη -Βιετνάμ, Μέση Ανατολή-, οι γάλλοι φοιτητές αποφασίζουν ότι "θα εξηγήσουν τις θέσεις τους απευθείας στον δρόμο". Τον Μάη του '68, η πεποίθηση ότι το παρελθόν θα υπαγορεύει το μέλλον φαίνεται ξεπερασμένη.
Σ' αυτό το πλαίσιο, οι ήρωες του Μωρίς Αττιά θα περάσουν ο καθένας από τις δικές του Συμπληγάδες και θα διασωθούν, ο καθένας με τα δικά του τραύματα. Παίρνουν δύναμη από τις αδυναμίες τους, ζητούν δικαίωση και δικαιοσύνη. Η φωνή τους, πότε ψύχραιμη πότε λαχανιασμένη, πάντοτε αληθινή, εξομολογείται, καταγγέλλει, διεκδικεί, ελπίζει...
Ιστορίες προσαρμογής και εξέγερσης, έρωτα, συντροφικότητας και συνωμοσίας, σ' ένα νουάρ πολυφωνικό μυθιστόρημα με πολιτικές προεκτάσεις, που ζωντανεύει με δεξιοτεχνία την εποχή και συνδέει τα ατομικά πεπρωμένα με την Ιστορία.
Παρίσι μπλούζ: «Αν ήμασταν οι ήρωες κάποιου μυθιστορήματος, αυτό θα ήταν τριλογία, το "Μαύρο Αλγέρι", η "Κόκκινη Μασσαλία", το "Μπλε Παρίσι"...»
Στο Παρίσι λοιπόν, το 1970, στον απόηχο του Μάη του '68. Στο Παρίσι των μαοϊκών που ζουν την ψευδαίσθηση της επανάστασης, των ξεπεσμένων αριστοκρατών, των γερασμένων πια αλλά αμετανόητων παρακρατικών της OAS, της κατεδάφισης της παραδοσιακής Κεντρικής Αγοράς του Παρισιού (Λεζ Αλ). Εδώ θα ξαναβρούμε τον Πάκο Μαρτίνεθ, στο αστυνομικό τμήμα της Βενσέν. Με τις αναμνήσεις και τις ενοχές του.
Δυο γεγονότα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους, μια δολοφονία στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν και η έξαρση της δράσης της Προλεταριακής Αριστεράς, θα οδηγήσουν τον Πάκο να διεισδύσει, παριστάνοντας τον φοιτητή, στους αριστερίστικους κύκλους της Βενσέν και να αναζητήσει απαντήσεις στον σκοτεινό βυθό του μαοϊκού κινήματος. Η Βενσέν, ένα πειραματικό πανεπιστήμιο ανοιχτό σε όλους, οι κινηματογραφικές αίθουσες με τις παθιασμένες συζητήσεις των σινεφίλ, τα sex shops, οι δρόμοι του Παρισιού, είναι οι τόποι όπου διαδραματίζεται το τρίτο μέρος της νουάρ τριλογίας του Αττιά, σε μια ατμόσφαιρα που υπογραμμίζουν οι ρυθμοί και το πάθος της μουσικής μπλουζ. Ο Πάκο, αφοπλιστικός στη μοναξιά και τη μελαγχολία του, αναζητά -και δημιουργεί- τον εαυτό του μέσα στην κοινωνία που ζει, και παίρνει τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής του.
Ο Αττιά, για μία ακόμη φορά, συμπλέκει το κοινωνικό και το ιδιωτικό, το ιστορικό και το προσωπικό, τον κινηματογράφο και την ψυχανάλυση. Θέτει ερωτήματα για τους κώδικες αξιών, το καλό και το κακό και τις γκρίζες ζώνες ανάμεσά τους. Ποια είναι τα όρια ανάμεσα στην προσωπική αξιοπρέπεια και τη δειλία; Την πολιτική στράτευση και την παραβατικότητα; Τη λογική και την παράνοια;
Σε μια αφήγηση όπου το παρελθόν διατρέχει συνεχώς το παρόν, με δεξιοτεχνία και χιούμορ, ο συγγραφέας παρακολουθεί την πόλη που αλλάζει πρόσωπο, τη νεολαία που ζει τη σεξουαλική επανάσταση, και κλείνει με συναρπαστικό τρόπο τον κύκλο που άνοιξε με το "Μαύρο Αλγέρι".

Trocchi, Alexander

2011-06-14T14:01:00.002+03:00

Ο Αλεξάντερ Τρόκκι (1925-1984) γεννήθηκε στη Γλασκώβη από πατέρα ιταλό. Σπούδασε ιστορία, λογική και φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της πόλης του και μελέτησε κυρίως Πλάτωνα, Descartes, Lock, Αριστοτέλη και Kant, επιδεικνύοντας από νωρίς οξύνοια, ευαισθησία, αγάπη για την περιπέτεια και την ελευθερία. Ήδη το 1948, είχε παντρευτεί, είχε γίνει πατέρας, έτρεχε με τη μοτοσυκλέτα του (μια Ariel 500cc), είχε συνθέσει τη μάλλον φιλόδοξη εργασία του "General theory of literary criticism", και δούλευε το πρώτο από τα κάμποσα μυθιστορήματά που δεν έμελλε ποτέ να ολοκληρώσει, ενώ είχε ήδη αρχίσει τους πειραματισμούς με τα ναρκωτικά. Δεν θα αργήσει να γοητευθεί (όπως και τόσοι άλλοι) από το Παρίσι, όπου και εγκαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 1952. Εκείνη η πόλη, και ειδικά η Αριστερή Όχθη, ήταν τότε το απόλυτο καταφύγιο και ορμητήριο των πιο τολμηρών πνευμάτων της μεταπολεμικής εποχής. Ανάμεσα σε ποικίλες δραστηριότητες εκδίδει τη λογοτεχνική επιθεώρηση "Μέρλιν" και γράφει πορνογραφικά βιβλία για λόγους βιοπορισμού, με το ψευδώνυμο Frances Lengel. Ο Τρόκκι είχε εκκινήσει τη μεγάλη του περίπολο στη ναρκοθετημένη ζώνη των αινιγμάτων της ζωής. Το γράψιμο ήταν ήδη γι' αυτόν μια διαδικασία προσδιορισμού και εξερεύνησης της ύπαρξης, μια παρατεταμένη κραυγή. Στα 59 χρόνια της ζωής του, η τροχιά του πρόλαβε να διασταυρωθεί με μερικά από τα πιο σημαντικά ονόματα της εποχής του, όπως οι Άλεν Γκίνσμπεργκ, Σάμουελ Μπέκετ, Ουίλιαμ Μπάροουζ, Ευγένιος Ιονέσκο, Νόρμαν Μέηλερ, Ζαν Ζενέ, Τίμοθι Λήρι και Γκυ Ντεμπόρ. Ο ίδιος έβλεπε τον εαυτό του σαν λογοτεχνικό εξόριστο, όπως ο Τζόις και ο Χέμινγουεϊ, ωστόσο η γραφή του άσκησε καθοριστική επίδραση σε μια γενιά νέων άγγλων συγγραφέων, μεταξύ των οποίων και ο -επίσης σκοτσέζος- Ίρβιν Γουέλς, συγγραφέας του "Trainspotting" και του "Porno".

Σκωτία: Young Adam (Ο νέος Αδάμ)

2011-06-14T13:41:00.006+03:00

Παρεκκλίνοντας από το δρομολόγιο του Orient Express επιλέγουμε να επισκεφτούμε πριν τη Γαλλία την Αγγλία ή καλύτερα τη Σκωτία και διαβάζουμε το Νέο Αδάμ του Αλεξάντερ Τρόκκι, σε μετάφραση της Ράνιας Τζώρτζη. Πρόκειται για μυθιστόρημα που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη στην Ελλάδα.
Αφηγείται την ιστορία του Τζόε, ενός νεαρού άντρα που εργάζεται σε μαούνα στα κανάλια της Γλασκώβης και ο οποίος ανακαλύπτει το νεκρό σώμα μιας νεαρής γυναίκας που επιπλέει στο κανάλι. Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στη σχέση ανάμεσα στον Τζόε και το ζευγάρι που έχει τη μαούνα, τον Λέσλι και την Έλλα.

(Το εξώφυλλο της 1ης έκδοσης στη Μ. Βρετανία, 1961)

Dürrenmatt, Friedrich

2011-05-05T13:37:00.000+03:00

Ο Φρήντριχ Ντύρενματ (1921-1990) γεννήθηκε στο Κονολφίνγκεν, ένα χωριό κοντά στη Βέρνη της Ελβετίας. Γιος διαμαρτυρόμενου παπά, σπούδασε στη Βέρνη και στη Ζυρίχη φιλοσοφία και θεολογία. Στην αρχή εργάστηκε σαν γραφίστας και σχεδιαστής και ταυτόχρονα έγραψε τα πρώτα του δράματα και διηγήματα. Το 1947 έκανε την πρώτη του μεγάλη εμφάνιση σαν θεατρικός συγγραφέας με το έργο του "Εs steht geschrieben" ("Είναι γραμμένο"), το οποίο προκάλεσε στη Ζυρίχη θεατρικό σκάνδαλο. Ακολούθησαν "Ο τυφλός", "Ρωμύλος ο Μέγας", "Ο γάμος του κυρίου Μισισιπή", "Ένας άγγελος έρχεται στη Βαβυλώνα". Οι μεγάλες επιτυχίες ήρθαν με τα δύο έργα που τον έκαναν γνωστό σ' όλο τον κόσμο και τα οποία παίχτηκαν και στην Αθήνα από το Εθνικό Θέατρο: "Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας" και "Οι φυσικοί". Το τελευταίο του από μια μεγάλη σειρά θεατρικών έργων ήταν το "Der Meteor" (1967) που παίχτηκε ταυτόχρονα σε πολλές πόλεις της Ευρώπης και είχε μεγάλη επιτυχία. Όλα αυτά έκαναν τον Ντύρενματ έναν από τους μεγαλύτερους και γνωστότερους συγγραφείς της Ευρώπης. Υπήρξε το "τρομερό παιδί" της ελβετικής λογοτεχνικής ζωής, ένα πνεύμα ανήσυχο, δηκτικό, ειρωνικο και κριτικό, που με κάθε νέο έργο του ξάφνιαζε και τρόμαζε τον κόσμο. Τιμήθηκε, όσο ζούσε, με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο του Κύκλου των Θεατρικών Κριτικών και το βραβείο Σίλερ. Πέθανε το 1990.

Ελβετία: Έλληνας ζητεί Ελληνίδα

2011-05-05T13:30:00.000+03:00

Διασχίζουμε την Ελβετία με το μυθιστόρημα του Φρίντριχ Ντύρενματ Έλληνας ζητεί Ελληνίδα, το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1998 από τις εκδόσεις Βασιλείου, σε μετάφραση Χαράς Αυλωνίτου.

"Μόνο ένας δεξιοτέχνης, όπως ο Ντύρενματ, θα μπορούσε να γράψει για έναν ασήμαντο υπαλληλίσκο, που μέσα σε μία ημέρα γίνεται πλούσιος και αποκτά κοινωνική υπόληψη, χωρίς να τον μετατρέψει σε μια αδέξια κωμική φιγούρα. Ο Άρνολφ Αρχίλοχος, ο κεντρικός ήρωας του "Έλληνας ζητεί Ελληνίδα" είναι ένας μεσήλικας, παχουλός βοηθός λογιστή που η ζωή του μοιράζεται ανάμεσα στη δουλειά του στο Τμήμα Εμβρυουλκών του εργοστασίου μηχανών Πτιτ-Πεϊζάν Α.Ε. και στην αφοσίωσή του στους "πρωτονεοπρεσβυτερανούς", "μια λίγο περίεργη ίσως και ασαφή αίρεση, εισαγμένη από την Αμερική". Η περίφημη ειρωνεία του Ντύρενματ είναι εμφανής παντού είτε όταν ο επίσκοπος βεβαιώνει ότι μέσα σε αυτήν την εποχή του μποεμισμού "μια ευπρεπής μόδα και ο χριστιανισμός δεν αποκλείουν σε καμιά περίπτωση το ένα ή το άλλο", είτε όταν ο βιομήχανος όπλων ανακαλύπτει με χαρά ότι η εταιρεία του παράγει και εμβρυουλκούς: "Χρειάζεται να υπάρχει μια κάποια ισορροπία προϊόντων, έστω και αν δεν είναι όλα προσοδοφόρα".
Robert Baldick - "The Daily Telegraph", London.

Mann, Thomas (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1929)

2011-04-02T10:27:00.002+03:00

Ο Τόμας Μαν γεννήθηκε στο Λύμπεκ το 1875. Γιος πλούσιου εμπόρου, φοίτησε σε αυστηρά σχολεία και μπήκε σε μια ασφαλιστική εταιρεία στο Μόναχο σε ηλικία δεκαεννιά χρονών. Εκεί έγραψε κρυφά το πρώτο του διήγημα, και λίγο αργότερα εγκατέλειψε τη θέση του για να σπουδάσει τέχνη και λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης. Η ζωή του είχε πια αφιερωθεί στο γράψιμο. Τα μείζονα έργα του, όπως οι "Μπούντενμπρουκς", ο "Θάνατος στη Βενετία" και "Το μαγικό βουνό", του εξασφάλισαν το Βραβείο Νόμπελ το 1929. Το 1933 ο Τόμας Μαν έφυγε για την Ελβετία, κι από κει για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εγκαταστάθηκε, πρώτα στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϋ κι αργότερα στην Καλιφόρνια, όπου έγραψε το "Δόκτωρα Φάουστους". Το 1952 ξαναγύρισε στην Ελβετία, όπου και πέθανε το 1955.

Γερμανία: Τόνιο Κρέγκερ

2011-04-02T09:54:00.002+03:00

Περνώντας από τη Γερμανία συναντάμε τον Τόνιο Κρέγκερ του Τόμας Μαν, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1985 από τις εκδόσεις Ύψιλον, σε μετάφραση Αλέξανδρου Ίσαρη.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: Ο "Τόνιο Κρέγκερ" κυκλοφόρησε στις αρχές αυτού του αιώνα (20ου). Στο μεταξύ ο κόσμος άλλαξε ριζικά, ακόμα και οι αστοί έχουν διαφοροποιηθεί, αλλά και οι καλλιτέχνες κάθε κατηγορίας δεν έχουν καμία σχέση με κείνους της εποχής του Μαν. Τι έχει απομείνει λοιπόν απ' αυτή τη νουβέλα, και τι είναι εκείνο που την κάνει ακόμα τόσο ελκυστική; Η ποιητική της δύναμη και η μουσική της ποιότητα, που ελάχιστα έχουν φθαρεί.
Όποιος ενδιαφέρεται να γνωρίσει το έργο του Τόμας Μαν, είναι αδύνατο να παρακάμψει το βιβλίο αυτό, γιατί περιέχει εν σπέρματι μερικά από τ' αριστουργήματά του.
Το χαρακτηριστικό όμως της νουβέλας αυτής που τη διαφοροποιεί από τα άλλα έργα του Μαν και την κάνει ακαταμάχητα γοητευτική είναι το στοιχείο της νοσταλγίας. Πρόκειται για μια πολυφωνική και πολύχρωμη νοσταλγία για τα απλά και συνηθισμένα, για τη ζεστή, ανθρώπινη φιλία, για τη χαμένη αθωότητα, τη φύση, την πατρίδα και τον έρωτα.

Radetzky Marsch

2011-03-03T22:30:00.004+02:00

Το εμβατήριο Radetzky του Johann Strauss Sr. από τη φιλαρμονική ορχήστρα της Βιέννης σε διεύθυνση Daniel Barenboim.

Roth, Joseph

2011-02-21T10:17:00.001+02:00

Ο Γιόζεφ Ροτ γεννήθηκε το 1894 από εβραίους γονείς στην Ανατολική Γαλικία (σημερινή Ουκρανία). Σπούδασε φιλοσοφία και γερμανική φιλολογία στο Λέμπεργκ και στη Βιέννη. Το 1916 κατάχθηκε στον αυστριακό στρατό και έλαβε μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Στο διάστημα του μεσοπολέμου εργάστηκε ως δημοσιογράφος στη Βιέννη και στο Βερολίνο, όπου έζησε δώδεκα χρόνια (μετά το 1920). Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Το δίχτυ της αράχνης", δημοσιεύτηκε το 1923 σε συνέχειες σε αυστριακή εφημερίδα και είχε αρκετή επιτυχία. Το 1926 έμεινε τέσσερις μήνες στη Σοβιετική Ένωση όπου αρχίζει να γράφει τα μυθιστορήματα "Φυγή χωρίς τέλος" και "Ο βουβός προφήτης". Ήδη από το 1922 εντοπίζει και στηλιτεύει από τους πρώτους τον Χίτλερ. Από το 1932 δηλώνει σ' ένα φίλο του: "Πρέπει να φύγουμε. Θα κάψουν τα βιβλία μας και θα είμαστε εμείς ο στόχος... Πρέπει να φύγουμε ώστε μόνο τα βιβλία μας να παραδοθούν στην πυρά." Στις 30 Ιανουαρίου του 1933, τη μέρα που ο Χίτλερ αναγορεύεται καγκελάριος του Ράιχ, ο Ροτ μεταναστεύει οριστικά στο Παρίσι, όπου θα περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του φτωχός και αλκοολικός, ως το θάνατό του το 1939. Άφησε έργο εκτεταμένο και ποικίλο: δεκατρία μυθιστορήματα, οχτώ μεγάλα αφηγήματα, τρεις τόμους δοκιμίων και ανταποκρίσεων, αμέτρητα άρθρα. Κυριότερα μυθιστορήματά του: "Hotel Savoy" (1924), "Φυγή χωρίς τέλος" (1927), "Το εμβατήριο Ραντέτσκι" (1932) και "Η κρύπτη των Καπουτσίνων" (1938). Στο κύκνειο άσμα του, "Ο θρύλος του Αγίου Πότη" (1939), ο Ροτ χωρίς να αυτοβιογραφείται, δίνει μια γλαφυρή, γλυκιά και ταυτόχρονη τραγική μυθιστορία της απόλυτης παράδοσης στο πάθος του.

Αυστρία: Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ

2011-02-21T09:48:00.004+02:00

Η αμαξοστοιχία εντός ολίγου εισέρχεται στο σταθμό της Βιέννης. Παρακαλούνται οι επιβάτες να κρατούν ανά χείρας Το Εμβατήριο του Ραντέτσκυ.
"Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ" θεωρείται το αριστούργημα του Γιόζεφ Ροτ και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα γερμανικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Παρακολουθεί τις τύχες τριών γενεών της οικογένειας Τρόπα, που εργάζονται στην υπηρεσία του στέμματος: ο πρώτος Τρόπα είναι ένας απλός Σλοβένος στρατιώτης που ανέρχεται κοινωνικά στην κατώτερη αριστοκρατία, χάρη σε μια ηρωική πράξη στο ομιχλώδες πεδίο της μάχης του Σολφερίνο, όπου σώζει τη ζωή του αυτοκράτορα της Αυστρίας· ο δεύτερος είναι ένας ανώτερος κρατικός υπάλληλος· ο τρίτος είναι αξιωματικός του στρατού, που βλέπει τη ζωή του να περιπίπτει στην αφάνεια, μαζί με την αίγλη των Αψβούργων, και τελικά πεθαίνει στον πόλεμο, χωρίς να αφήσει πίσω του απογόνους.
Η πορεία των Τρόπα αντανακλά την πορεία της ίδιας της αυτοκρατορίας. Το ιδανικό της ανιδιοτελούς προσφοράς, που είναι κυρίαρχο στον μεσαίο από τους Τρόπα, κλονίζεται στον γιο του, όχι επειδή η αυτοκρατορία έχει αντικειμενικά πάρει στραβό δρόμο, αλλά επειδή υπάρχει μια αλλαγή στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα που καθιστά αναπότρεπτη την εγκατάλειψη του παλιού ιδεαλισμού (και αυτή ακριβώς η αλλαγή στην ατμόσφαιρα αποτελεί το σημείο εκκίνησης για την ανατομή της παλιάς Αυστρίας στο βιβλίο του Robert Musil "Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες"). Μέσα σε τρεις γενιές, η αυτοκρατορική εύνοια θα μεταμορφωθεί σε μια ανίατη κατάρα... Ένα μεγαλειώδες ρέκβιεμ για την παρακμή της αυστροουγγαρικής μοναρχίας.
Η ελληνική έκδοση κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση Μαρίας Αγγελίδου και συνοδεύεται από πρόλογο του Νομπελίστα συγγραφέα J. M. Coetzee, εκτενή εργογραφία του συγγραφέα και πλούσιο φωτογραφικό ένθετο.

Tomasi di Lampedusa, Giuseppe

2011-02-01T13:05:00.005+02:00

Giuseppe Tomasi, πρίγκιπας της Lampedusa και δούκας της Palma, γεννήθηκε το 1896 στο Παλέρμο της Σικελίας και ανατράφηκε στους κόλπους μιας αριστοκρατικής οικογένειας με παράδοση στην καλλιέργεια των γραμμάτων και των τεχνών. Ο ίδιος αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη της γαλλικής και αγγλικής λογοτεχνίας, μοιράζοντας το χρόνο του ανάμεσα στη γενέτειρά του, την οποία αντιμετώπιζε άλλοτε με περιφρόνηση κι άλλοτε με βαθιά αγάπη, και σε μακρόχρονα ταξίδια. Με δική του επιλογή, στάθηκε πάντα μακριά από τους ιταλικούς λογοτεχνικούς και φιλολογικούς κύκλους.

Παντρεύτηκε τη Λεττονή, επίσης αριστοκράτισσα και διανοούμενη, Αλεσάντρα Βολφ αλλά δεν έκαναν παιδιά. Οταν συνειδητοποίησε ότι θα ήταν ο τελευταίος απόγονος των Λαμπεντούζα και της εποχής τους άρχισε να σχεδιάζει το μοναδικό του μυθιστόρημα. Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξαν και τα πιο γόνιμα: γράφει τον περίφημο "Γατόπαρδο", δύο δοκίμια πάνω στη γαλλική λογοτεχνία -ένα με θέμα τον Στεντάλ κι' ένα σχετικό με τα γαλλικά γράμματα του 15ου αιώνα-, καθώς και τα τέσσερα αυτοτελή κείμενα που συνθέτουν τη "Σειρήνα". Πέθανε στη Ρώμη το 1957 πριν να βρει εκδότη και χωρίς να υποψιάζεται τη θέση που θα έπαιρνε το μυθιστόρημα αυτό στα ιταλικά γράμματα, αλλά και στην κινηματογραφική τέχνη, χάρη στη μνημειώδη μεταφορά του στην οθόνη από τον Λουκίνο Βισκόντι.
Ο Τομάζι ντι Λαμπεντούζα έστειλε το χειρόγραφο στον Μοντατόρι που το απέρριψε κατά σύσταση του Ελιο Βιτορίνι, επίσης Σικελού και συγγραφέα που το βρήκε απολογητικό της αριστοκρατίας. Μετά το θάνατο του συγγραφέα, το χειρόγραφο έφθασε στον Τζόρτζιο Μπασάνι, συγγραφέα του «Κήπου των Φίντσι - Κοντίνι» (1962), εργαζόμενου τότε στον νεοϊδρυθέντα Φελτρινέλι ο οποίος και εξέδωσε το βιβλίο το 1958 – το 1957 είχε παρουσιάσει την πρώτη, επίσημη έκδοση του «Δρ Ζιβάγκο» του Μπάρις Πάστερνακ, το οποίο είχε βγει λαθραία από την ΕΣΣΔ.
Ο «Γατόπαρδος» έγινε αμέσως επιτυχία στην Ιταλία – 52 εκδόσεις μετά τους πρώτους 4 μήνες αλλά δεν το υποδέχτηκαν ευνοϊκά όλοι οι κριτικοί. Ο Αλμπέρτο Μοράβια το βρήκε πολύ δεξιό και άλλοι πολύ πεσιμιστικό. Οι μαρξιστές το κατέκριναν γιατί δεν πίστευε στην πρόοδο, αν και ο Λουί Αραγκόν στη Γαλλία θεώρησε ότι ήταν κριτική, από τον Λαμπεντούζα της ίδιας του της τάξης.
Ο Λάντζα, εξάδελφος, στενός φίλος του Λαμπεντούζα και 37 χρόνια νεότερός του, όταν τον υιοθέτησε, είναι διακεκριμένος μουσικολόγος και πρώην διευθυντής του Ιταλικού Πολιτιστικού Κέντρου στη Νέα Υόρκη. Στον πρόλογό του, εξηγεί την πορεία του βιβλίου, αντλώντας από κεφάλαια που ο Λαμπεντούζα αφαίρεσε και από γράμματα που βρήκε στη βιβλιοθήκη του, μεταξύ των τόμων ή χωμένα ανάμεσα στις σελίδες τους.

Επόμενος σταθμός: Βενετία

2011-02-01T12:20:00.003+02:00

Το orient express κατευθύνεται προς τη Βενετία. Το μυθιστόρημα που επιλέξαμε όμως εκτυλίσσεται στη Σικελία, γιατί όπως έγραψε κάποτε ο Γκαίτε, η Σικελία είναι το κλειδί για να μπει κανείς στην Ιταλία. Πρόκειται για τον Γατόπαρδο του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1999 σε μετάφραση της Μαρίας Σπυριδοπούλου από τις εκδόσεις Bell/Χαρλένικ Ελλάς.

Το φημισμένο αριστούργημα του Λαμπεντούζα ανοίγει την αυλαία του στη Σικελία, την άνοιξη του 1860.

Ο Ντον Φαμπρίτσιο, Πρίγκιπας ντι Σαλίνα, είναι ακόμη αρχηγός μιας από τις ισχυρότερες οικογένειες του νησιού. Αλλά ο κόσμος στον οποίο ανήκει πεθαίνει σιγά σιγά, καθώς ο Γκαριμπάλντι ενώνει την Ιταλία υπό το σκήπτρο ενός καινούριου βασιλιά.
Ο Ντον Φαμπρίτσιο διαισθάνεται τον ερχομό της νέας εποχής. Τον βλέπει στα φέουδά του, που εξανεμίζονται. Στα πρόσωπα των εύρωστων αστών που ετοιμάζονται να πάρουν τη θέση της γερασμένης αριστοκρατίας. Και πάνω απ' όλα, στον έρωτα που γεννιέται ανάμεσα στον λατρεμένο του ανιψιό, τον γοητευτικό, φιλόδοξο Τανκρέντι, και μια άξεστη αλλά πάμπλουτη χωριατοπούλα, την όμορφη Αντζέλικα.
Ανίκανος ν' ανατρέψει την πορεία των γεγονότων, την αποδέχεται με τη φινέτσα και την ειρωνεία που ταιριάζει σ' έναν αληθινό ευγενή, διατηρώντας νηφαλιότητα και στυλ μέχρι τέλους.

Nάdas, Péter

2011-01-03T21:35:00.002+02:00

O Πέτερ Νάντας γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1942. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν πολύ μικρός, και μεγάλωσε σε ένα ορφανοτροφείο μετά την αυτοκτονία του πατέρα του το 1956, αποτέλεσμα του άδοξου τέλους της ουγγρικής εξέγερσης. Πριν αφοσιωθεί αποκλειστικά στη λογοτεχνία, το 1969, είχε εργαστεί ως φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφος. Χάρις στα δύο μυθιστορήματά του Το τέλος ενός οικογενειακού χρονικού (1977) και Το βιβλίο των αναμνήσεων (1997), θεωρείται από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ευρωπαίους συγγραφείς. Ζει στην Oυγγαρία.

Καλή Χρονιά από τη Βουδαπέστη!

2011-01-03T20:58:00.006+02:00

Κι ενώ το Orient Express συνεχίζει το ταξίδι του, η αλλαγή του χρόνου μας βρίσκει στην Ουγγαρία. Το τέλος ενός οικογενειακού χρονικού μας συντροφεύει στο πέρασμά μας από την Ουγγαρία. Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Πέτερ Νάντας που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2007 από τις εκδόσεις Καστανιώτη, σε μετάφραση της Μανουέλα Μπέρκι.

O αφηγητής του μυθιστορήματος είναι ένα νεαρό αγόρι που ζει με τους παππούδες του. O επαναστάτης, ομιλητικός παππούς του συνηθίζει να δραπετεύει από το παρόν αφηγούμενος ιστορίες από το παρελθόν, υφαίνοντας για τον εγγονό του ένα δίχτυ από ιστορίες που ανακατεύουν τα οικογενειακά γεγονότα με βιβλικούς και μυθικούς χαρακτήρες. Το πλαίσιο αυτό έρχεται να ενισχύσει η ιστορία του πατέρα του παιδιού, ο οποίος πρόδωσε την οικογένειά του για να θεωρηθεί στη συνέχεια προδότης και από την πολιτική εξουσία.
Το Τέλος ενός οικογενειακού χρονικού εκτυλίσσεται έτσι σε ομόκεντρους κύκλους, δημιουργώντας μια δική του πραγματικότητα, τόσο επάνω στην απλή καθημερινότητα της παιδικής ηλικίας όσο και στις δαιδαλώδεις πολιτικές ανακατατάξεις της Oυγγαρίας της δεκαετίας του '50. Ένα μυθιστόρημα που θεωρήθηκε σε όλο τον κόσμο το αριστούργημα της σύγχρονης ουγγρικής λογοτεχνίας.

Σιδηροδρομικός Σταθμός Βουδαπέστης

Pavić, Milorad

2010-12-01T22:23:00.002+02:00

Ο Μίλοραντ Πάβιτς (1929-2009) γεννήθηκε Βελιγράδι, "στην όχθη του Δούναβη, ενός από τους τέσσερις ποταμούς του Παραδείσου". Θεωρήθηκε ο γνωστότερος σύγχρονος Σέρβος συγγραφέας στην εποχή του και τα έργα του μεταφράστηκαν σε 27 γλώσσες, μέχρι των οποίων και τα κινεζικά, παρά -ή ίσως εξαιτίας- της νεοτερικότητας και, συνάμα, του παραδοσιακού απόηχου της γραφής του. Εκτός από το αριστούργημά του, "Το λεξικό των Χαζάρων", 1984, που τον έκανε γνωστό (ελλ. εκδ. Ηρόδοτος, 1991, β' έκδοση Καστανιώτης, 2003), έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα "Εσωτερική πλευρά του ανέμου" (μυθιστόρημα διπλής εισόδου, εκδ. Εστία, 1994), "Τοπίο ζωγραφισμένο με τσάι" (μυθιστόρημα γραμμένο σαν σταυρόλεξο, που διαβάζεται οριζοντίως και καθέτως, εκδ. Ηρόδοτος, 1996), "Η τελευταία αγάπη στην Κωνσταντινούπολη" (μυθιστόρημα όπου κάθε κεφάλαιο αντιστοιχεί σε μία κάρτα του ταρό, εκδ. Εστία, 1997), "Δεύτερο σώμα" (εκδ. Εστία, 2007), το θεατρικό "Για πάντα και μια μέρα παραπάνω" (εκδ. Εστία, 1998), τις συλλογές διηγημάτων "Σιδηρούν παραπέτασμα", "Τα άλογα του Αγίου Μάρκου", "Το αντεστραμμένο γάντι", "Το κυνηγόσκυλο του ρώσικου ανέμου" κ.ά. Στα ελληνικά κυκλοφορούν επίσης το μυθιστόρημά του "Καπέλο από δέρμα ψαριού" (εκδ. Καστανιώτη, 1999), που στη Γιουγκοσλαβία το 1996 θεωρήθηκε το βιβλίο της χρονιάς, καθώς και η συλλογή διηγημάτων "Το γυάλινο σαλιγκάρι" (εκδ. Καστανιώτη, 1999). Δίδαξε σερβική λογοτεχνία και βυζαντινή ιστορία στα Πανεπιστήμια του Βελιγραδίου και του Νόβισαντ, και το 1991 έγινε δεκτός ως τακτικό μέλος της Σερβικής Ακαδημίας. Το όνομά του είχε προταθεί τρεις φορές για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ενώ η διεθνής κριτική τον συνέκρινε με συγγραφείς όπως οι Μπόρχες, Ναμπόκοφ, Σίνγκερ, Καλβίνο και Έκο. Πέθανε από έμφραγμα του μυοκαρδίου στο σπίτι στο Βελιγράδι, στις 30 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 80 ετών.

Διασχίζοντας τη Σερβία...

2010-12-01T21:51:00.004+02:00

Το Orient Express διασχίζει τη Σερβία κι εμείς, οι φανταστικοί επιβάτες του, διακρίνουμε από τα παράθυρα του τρένου ένα Τοπίο ζωγραφισμένο με τσάι. Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Σέρβου Μίλοραντ Πάβιτς, το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ηρόδοτος το 1996, σε μετάφραση Ρόσιτς Γκάγκα.
Βασισμένο στο πρότυπο του σταυρολέξου, αυτό το βιβλίο απευθύνεται σε δυο είδη αναγνωστών. Ο αναγνώστης που είναι «αποφασισμένος να αφεθεί να γλιστρήσει ως το θάνατο από την πιο σύντομη οδό και χωρίς αντιστάσεις» θα διαλέξει τον παλιό τρόπο ανάγνωσης, την οριζόντια ανάγνωση, θα ακολουθήσει την πλοκή του μυθιστορήματος. Ενώ αυτός που θα διακινδυνεύσει να έρθει σε αντίθεση προς τη ροή του χρόνου θα επιλέξει τη κάθετη ανάγνωση, αυτή θα του επιτρέψει να ακολουθήσει τη μοίρα των ηρώων.
Τη μοίρα του αρχιτέκτονα Αθανασίου Σβιλάρ που βρήκε κοντά στους μοναχούς του Αγίου Όρους την εξήγηση των επαγγελματιών αποτυχιών του και έγινε πλούσιος και διάσημος με το όνομα Αθανάσιος Ράζιν. Τη μοίρα της τραγουδίστριας Βίκατσας Μίλουτ, της συζύγου του, που έχασε τη μισή φωνή της και ερωτεύτηκε τον αναγνώστη αυτού του βιβλίου.

Eliade, Mircea

2010-11-16T11:35:00.002+02:00

Ο Μircea Eliade γεννήθηκε το 1907 στο Βουκουρέστι. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο εκεί και μετά τη διδακτορική διατριβή του, συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Καλκούτας, όπου ασχολήθηκε δίπλα στον καθηγητή Superdranath Dasgupta με τα σανσκριτικά και τη φιλοσοφία. Από εκεί έφυγε και πήγε στην περιοχή των Ιμαλαΐων, όπου μέσα σε δυο χρόνια συγκέντρωσε υλικό για τους ashrams (θρησκευτικές κοινότητες ζωής και εργασίας ανύπαντρων, ένα είδος τάγμα) της Almora, Hardwar και Rishikesh για τη διατριβή του η οποία δημοσιεύτηκε το 1936 στο Παρίσι με τίτλο "Essay sur les origines de la mystique indienne". To 1933 πήρε την έδρα της ινδικής φιλοσοφίας και της γενικής ιστορίας των θρησκειών στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Το 1938 ίδρυσε το περιοδικό "Zamolxis - Revue des etudes religieuses" από το οποίο κυκλοφόρησαν τρεις τόμοι. Το 1940 πήγε ως πολιτιστικός ακόλουθος στη ρουμανική πρεσβεία του Λονδίνου και από εκεί έφυγε το 1941 για τη Λισσαβόνα, ως διπλωματικός ακόλουθος για πολιτιστικά θέματα. To 1945 διορίστηκε καθηγητής στην Ecole des Hautes Etudes, στο Παρίσι, και άρχισε να γράφει κυρίως στα γαλλικά. Έδωσε διαλέξεις σε θέματα θρησκευτικής ιστορίας στη Σορβόνη και σε άλλα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Το 1957 ανέλαβε την έδρα Ιστορίας των Θρησκειών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, όπου και πέθανε, το 1986.

Επόμενος Σταθμός: Βουκουρέστι

2010-11-16T10:55:00.004+02:00

Κι ενώ διασχίζουμε τη Ρουμανία, στο σταθμό Βουκουρεστίου μας περιμένει Η Δεσποινίς Χριστίνα του Μιρτσέα Ελιάντε. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διώνη το 2004, σε μετάφραση Μαρίας Χύμου - Μαρινέσκου και επιμέλεια Βίκτωρος Ιβάνοβιτς.

Το βιβλίο ανήκει στη σειρά των "φανταστικών έργων" του Μίρτσεα Ελιάντε. Είναι εμπνευσμένο από παλιές ρουμάνικες παραδόσεις.
Είναι η παράδοξη ιστορία μιας όμορφης νεαρής κοπέλας που πέθανε είκοσι χρονών, έρχεται όμως πάλι στο οικείο περιβάλλον της για να ξαναζήσει τον επίγειο έρωτα.
Το μυστήριο κυριαρχεί παντού. Οι ήρωες ζουν την πραγμτικότητα, μπλέκονται όμως και σε φανταστικές καταστάσεις με μια εκπληκτική εναλλαγή, ώστε πολλές φορές αμφιβάλλουν αν ζουν ή ονειρεύονται.
Μια ελκυστική ερωτική ιστορία γεμάτη τρυφερότητα αλλά και απρόβλεπτες εξελίξεις.

Gara de Nord (Bucharest)

Pamuk, Orhan (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2006)

2010-10-12T15:20:00.002+03:00

Ο Ορχάν Παμούκ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1952. Σπούδασε αρχιτεκτονική και δημοσιογραφία, πολύ γρήγορα όμως αφιερώθηκε στη λογοτεχνία. Το 1978 σε ηλικία εικοσιέξι μόλις ετών δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα "Cevdet Bey ve Ogullari" ("Τζεβντέτ Μπέης και Υιοί"), ένα ογκώδες έργο εξακοσίων είκοσι σελίδων, στο οποίο αφηγείται, μέσα από την ιστορία τριών γενεών μιας οικογένειας τούρκων εμπόρων, τη δημιουργία της τουρκικής αστικής τάξης και έμμεσα της σύγχρονης Τουρκίας (κίνημα των Νεοτούρκων 1908 - στρατιωτικό πραξικόπημα 1971). Ακολούθησαν το 1983 το "Sessiz Ev" ("Το σπίτι της σιωπής"), το 1985, το "Beyaz Kale" ("Λευκό κάστρο") και το 1990 το "Kara Kitap" ("Μαύρο βιβλίο"). Στα έργα αυτά ο συγγραφέας δίνει εικόνες μιας κοινωνίας που προσπαθεί να βρει το πρόσωπό της ακροβατώντας στο γεωγραφικό και πολιτιστικό όριο δύο κόσμων. Η εκδυτικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας με τη σύσταση του σύγχρονου τουρκικού κράτους και την άνοδο της τουρκικής αστικής τάξης, η έννοια της ατομικότητας και το θέμα της ιστορίας είναι θέματα που απασχολούν έντονα το συγγραφέα. Έχει τιμηθεί με πολλά λογοτεχνικά βραβεία στη χώρα του και έχει ήδη μεταφραστεί στα γαλλικά, τα αγγλικά, τα αραβικά και τα γερμανικά. Το 2005, και ενώ αντιμετώπιζε προβλήματα στη χώρα του εξαιτίας του ό,τι αναφέρθηκε δημόσια στη γενοκτονία των Αρμενίων, τιμήθηκε με το βραβείο Ειρήνης των Γερμανών βιβλιοπωλών στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Φραγκφούρτης. Το 2006 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας, καθώς "αναζητώντας τη μελαγχολική ψυχή της γενέθλιας πόλης του, ανακάλυψε καινούργια σύμβολα για τη σύγκρουση και τη συνύφανση των πολιτισμών".

Αναχώρηση: Κωνσταντινούπολη

2010-10-12T15:00:00.004+03:00

Αποφασίσαμε να επιβιβαστούμε στο τρένο από την Κωνσταντινούπολη. Βγάλαμε εισιτήρια, φτιάξαμε αποσκευές και νά 'μαστε στην αποβάθρα. Α! να μην ξεχάσουμε το Μαύρο Βιβλίο του Ορχάν Παμούκ. Κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1997 από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, σε μετάφραση Στέλλας Βρετού-Σοφιανίδου.
Η υπόθεση έχει ως εξής: Ο Γκαλίπ, νεαρός δικηγόρος, ψάχνει τη γυναίκα του, που τον έχει εγκαταλείψει, και μαζί τον ετεροθαλή αδελφό της, πασίγνωστο αρθρογράφο, που έχει κι αυτός εξαφανιστεί. Μια ολόκληρη εβδομάδα τριγυρίζει στα δαιδαλώδη σοκάκια της Πόλης, που κάθε γωνιά της είναι σημάδι μιας μυστηριακής ζωής στη δυο χιλιάδων χρόνων ιστορία της με τα τρία ονόματα -Βυζάντιο, Κωνσταντινούπολη, Ισταμπούλ- τόπος συνάντησης και σύγκρουσης δύο κόσμων, Ανατολής και Δύσης...

Το Orient Express αναχωρεί!

2010-10-10T14:51:00.001+03:00

Το επόμενο λογοτεχνικό ταξίδι της Λέσχης θα πραγματοποιηθεί με τρένο: το Orient Express, το τρένο των τρένων!

Καλό μας ταξίδι!

Ο γύρος του κόσμου τελειώνει...

2010-10-02T14:43:00.000+03:00

Την Παρασκευή 1 Οκτωβρίου ολοκληρώσαμε τον κατά Βερν γύρο του κόσμου με το ανατρεπτικό μυθιστόρημα του Λώρενς Στερν Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι κυρίου από σόι. Με τη μορφή να υπερισχύει του περιεχομένου, ο Στερν ανήκει περισσότερο στο χώρο του μεταμοντέρνου μυθιστορήματος και λιγότερο σ' αυτόν του κλασσικού. Ο γύρος του κόσμου τελείωσε ευχάριστα με το ιδιαίτερο χιούμορ του Στερν. Και μετά;

Sterne, Laurence

2010-06-18T09:36:00.006+03:00

Γεννημένος το 1713 στην Ιρλανδία, φυματικός, ιερέας και μέλος μιας ομάδας εκκεντρικών που αποκαλούνταν «Δαιμονικοί», ο Λόρενς Στερν έγραψε ένα ανατρεπτικό μυθιστόρημα για τη ζωή και τις περιπέτειες του Τρίστραμ Σάντι, που εκδόθηκε σε εννιά τόμους από το 1759 έως το 1767. Επίσης κυκλοφορούν στα ελληνικά το Αισθηματικό ταξίδι στη Γαλλία και την Ιταλία, και Η δική μου αληθινή ιστορία φαντασμάτων και άλλα διηγήματα, ένα μυστήριο με ηθικό δίδαγμα. Πέθανε στο Λονδίνο το 1768.

Ο Campbell Ross, καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας στο Trinity College του Δουβλίνου, έγραψε μία εξαιρετική νέα βιογραφία του Λόρενς Στερν, όπου συναγωνίζεται επάξια τους προηγούμενους βιογράφους του συγγραφέα, σε γνώση και λεπτομερειακή έρευνα.
Περιγράφει πώς έγινε αμέσως δεκτό με ενθουσιασμό το μυθιστόρημα «Τρίστραμ Σάντι», που θεωρήθηκε ένας αξιόλογος κρίκος στη σειρά των αθυρόστομων τύπου Ραμπελέ μυθιστορημάτων αφενός, ενώ ταυτόχρονα βρήκε απήχηση στο αναγνωστικό κοινό του 18ου αιώνα που αρεσκόταν στα συναισθηματικά και μελοδραματικά βιβλία. Οταν έγινε γνωστό ότι ο συγγραφέας ήταν κληρικός δημιουργήθηκε έντονη αντίδραση. Πολλοί τον ταύτισαν με τους ήρωές του, τον Τρίστραμ Σάντι και τον εφημέριο Γιόρικ, ανάλογα με τις διαθέσεις τους.
Οι πρόσφατες μελέτες αποκαλύπτουν πως η αγορά των βιβλίων αλλά και οι ίδιοι οι συγγραφείς εμπορευματοποίησαν την κουλτούρα του 18ου αιώνα. Ο Στερν δεν έμεινε πίσω σ' αυτό και έγινε επιτήδειος «μάνατζερ» του εαυτού του. Ρύθμιζε ευφυέστατα τις σχέσεις του με τους εκδότες του και ήταν πανούργος στις αφιερώσεις του. Εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι ήταν επιτυχημένος μυθιστοριογράφος για να εκδώσει τα θρησκευτικά του κηρύγματα. Εχοντας την ενθουσιώδη υποστήριξη της καλής κοινωνίας του Λονδίνου και των philosophes των Παρισίων δεν έχανε ευκαιρία να στρατολογεί υποψήφιους αγοραστές των βιβλίων του.
Ο Στερν δεν κατέκτησε τη φήμη πριν από τα σαράντα πέντε του χρόνια. Ανήκε σε εύπορη οικογένεια, αλλά κατέληξε άφραγκος κληρικός μιας επαρχιακής ενορίας με ελάχιστες προοπτικές ανόδου πέρα από το να γίνει εφημέριος στην εκκλησία του Γιορκ. Σκηνικό αρκετά ελκυστικό για τους βιογράφους. Ο τρόπος που χειρίστηκε την πλευρά αυτή του θέματός του ο Ρος είναι ιδιαίτερα γοητευτικός, καθώς προσφέρει στον αναγνώστη πολλές γνώσεις για το κοινωνικό περίγραμμα της εποχής, όπως και για την ιστορία της αγγλικανικής εκκλησίας τον 18ο αιώνα, συγκεκριμένα την ιδεολογία, την πολιτική, τα δόγματά της και τους διαφορετικούς τρόπους ζωής των κληρικών ανάλογα με τη βαθμίδα της ιεραρχίας στην οποία ανήκαν. Επίσης ζωντανεύει για τον αναγνώστη την κοινωνική ζωή στην πόλη της Υόρκης κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Ιακωβίνων το 1745, τους προεκλογικούς αγώνες εκείνη την περίοδο και την αντιπαράθεση των παρατάξεων διά μέσου της αρθρογραφίας.
Kατά τον Ρος, η αποτυχία του γάμου του Στερν υπήρξε μεγάλη απογοήτευση και για τον ίδιο και για τη σύζυγό του. Οι ερωτοτροπίες του και οι εμπλοκές του με άλλες γυναίκες μπορούν να θεωρηθούν το αποτέλεσμα της συναισθηματικής στέρησης ενός ανθρώπου που διαρκώς ζούσε υπό την απειλή του θανάτου επειδή ήταν φυματικός.
Μπορεί η αισιόδοξη θεολογία του Στερν να τροφοδοτεί την ελπίδα για την ευδαιμονία του ανθρωπίνου γένους, αλλά ο Στερν, όπως και το δημιούργημά του, ο Τρίστραμ είχε συνείδηση ότι κάνει έναν αγώνα κατά του χρόνου και του θανάτου, τον οποίο δεν μπορούσε παρά να χάσει. Τα λόγια του Νίτσε «Ανθρώπινος, πολύ ανθρώπινος», παρατηρεί ο Ρος, είναι ένας πολύ ελκυστικός τίτλος για μια βιογραφία του Στερν, και ίσως ο ίδιος ο συγγραφέας να μην είχε αντίρρηση σ' αυτό. (Οι πληροφορίες είναι από άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή, 27-5-2001.)

Τελευταίος σταθμός: Ιρλανδία

2010-06-18T09:00:00.004+03:00

Λίγο πριν την επιστροφή μας στο Λονδίνο, σταματάμε στην Ιρλανδία για να διαβάσουμε το μυθιστόρημα του Λώρενς Στερν Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι κυρίου από σόι, σε μετάφραση της Έφης Καλλιφατίδη που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1992 από τις εκδόσεις Gutenberg.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης: "O Sterne, ανατρέποντας κάθε συμβατικότητα στη γραφή και στη μυθιστορία, δημιουργεί ένα σκηνικό χώρο δράσης όπου κάθετι μπορεί να λάβει χώρα. Γραμμένος λίγο μετά τα μέσα του ΙΗ' αιώνα, ο Τρίστραμ Σάντι ξεπερνά με ιλλιγιώδη βήματα την εποχή του και φτάνει - αιώνια χαμογελαστός - στο σήμερα σαν αντίδοτο σε κάθε θλίψη."

Το ανατρεπτικό αυτό μυθιστόρημα εκδόθηκε σε εννέα τόμους από το 1759 έως το 1767.

Επόμενη συνάντηση

2010-06-14T22:38:00.004+03:00

Συζητάμε για το Καθώς ψυχορραγώ αύριο βράδυ
στις 15 του μήνα, γύρω στις οκτώμιση.

Η τέχνη της γραφής

2010-06-10T11:25:00.005+03:00

Το 1953 ιδρύεται στο Παρίσι το Paris Review, το θρυλικό λογοτεχνικό περιοδικό, το οποίο στις μέρες μας εκδίδεται στη Νέα Υόρκη και το οποίο έμελλε να φιλοξενήσει συνεντεύξεις με κάποιους από τους «γίγαντες» της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η αρχή έγινε στο πρώτο τεύχος με τον Αμερικανό λογοτέχνη Ε.Μ. Φόρστερ και από τότε, μέχρι και σήμερα, αποτελεί καταξίωση για ένα συγγραφέα να δημοσιευτεί μια συνέντευξη του σε κάποιο από τα τέσσερα ετήσια τεύχη του. Στην Τέχνη της Γραφής (εκδόσεις Τόπος, 2010) ανθολογούνται, με επιμέλεια του προτελευταίου εκδότη του, του Φίλιπ Γκούρεβιτς, και καταχωρούνται κατά χρονολογική σειρά δέκα από τις πιο διεγερτικές συνεντεύξεις που δόθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες.

Το Paris Review έχει προσφέρει γόνιμες συζητήσεις με τους σπουδαιότερους συγγραφείς του καιρού μας, παραστατικές αυτοπροσωπογραφίες που από μόνες τους συνιστούν έργα αυθεντικής λογοτεχνίας. Από τον Γουίλιαμ Φόκνερ που είναι κάθετος στην άποψή του ότι για να γραφτεί ένα αξιόλογο μυθιστόρημα χρειάζεται "ενενήντα εννιά τοις εκατό ταλέντο... ενενήντα εννιά τοις εκατό πειθαρχία... ενενήντα εννιά τοις εκατό δουλειά", μέχρι τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, που παρατηρεί ότι "στην πρώτη παράγραφο λύνεις τα περισσότερα από τα προβλήματα του βιβλίου σου", το Paris Review έχει καταφέρει να εκμαιεύσει αποκαλυπτικές και τολμηρές σκέψεις από τους πιο δεινούς μυθιστοριογράφους, ποιητές και κριτικούς του σύγχρονου κόσμου.
Στην "Τέχνη της Γραφής" περιλαμβάνονται οι εκ βαθέων συνεντεύξεις δέκα σημαντικών συγγραφέων -πέντε νομπελίστες και όλοι πολυβραβευμένοι- που δόθηκαν στο διεθνώς αναγνωρισμένο περιοδικό Paris Review όπου αποκαλύπτουν με λεπτομέρειες τα μυστικά της τέχνης τους: Τ.Σ. Έλιοτ, Τρούμαν Καπότε, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Σολ Μπέλοου, Χόρχε Λούις Μπόρχες, Γκρέιαμ Γκριν, Ουίλιαμ Φόκνερ, Ισαάκ Μπάσεβιτς Σίνγκερ, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Χάρολντ Μπλουμ.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη του Γουίλιαμ Φώκνερ στο Paris Review, τεύχος 12, άνοιξη 1956 (στα αγγλικά).

Ένα ποίημα του Φώκνερ

2010-05-14T22:48:00.004+03:00

If there be grief, then let it be but rain,

And this but silver grief for grieving's sake,

If these green woods be dreaming here to wake

Within my heart, if I should rouse again.

But I shall sleep, for where is any death

While in these blue hills slumbrous overhead

I'm rooted like a tree? Though I be dead,

This earth that holds me fast will find me breath.

από την ιστοσελίδα William Faulkner on the Web

Faulkner, William (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1949)

2010-05-14T22:19:00.003+03:00

Ο Γουίλιαμ Φώκνερ γεννήθηκε -ως William Cuthbert Falkner- στο New Albany κοντά στην Οξφόρδη της Πολιτείας του Μισισιπή το 1897. Παρόλο που ο προπάππος του ήταν συνταγματάρχης και σπουδαία φυσιογνωμία του αμερικανικού Νότου, ο Φώκνερ δεν έγινε δεκτός στο στρατό όταν η Αμερική μπήκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγο αργότερα, κατάφερε να καταταγεί στην καναδική και, στη συνέχεια, στη βρετανική βασιλική αεροπορία, και μετά τον πόλεμο φοίτησε για ένα διάστημα στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή. Εγκατέλειψε τις σπουδές του -ήταν, εξάλλου, μετριότατος φοιτητής- και ασχολήθηκε με δουλειές του ποδαριού, ανάμεσά τους ένα βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη και μια μικρή εφημερίδα στη Νέα Ορλεάνη, όπου το 1924 ο φίλος του Φιλ Στόουν φρόντισε να εκδοθεί σε 1.000 αντίτυπα η συλλογή ποιημάτων του "The Marble Faun" ("Ο μαρμάρινος φαύνος"). Στη Νέα Ορλεάνη γνωρίστηκε με έναν κύκλο λογοτεχνών στον οποίο συμμετείχε ο Σέργουντ Άντερσον, που τον ενθάρρυνε να στραφεί στην πεζογραφία, κι έτσι γεννήθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, "Soldiers' Pay" ("Η πληρωμή του στρατιώτη"), που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Boni and Liveright το 1926. Το 1929 παντρεύτηκε κι έπιασε δουλειά, νυχτερινή βάρδια, στην τροφοδοσία ενός τοπικού ηλεκτρικού σταθμού. Εκείνο το διάστημα, μέσα σε έξι βδομάδες του καλοκαιριού, από τα μεσάνυχτα ως τις τέσσερις το πρωί, γεννήθηκε το "As I Lay Dying" ("Καθώς ψυχορραγώ"), που κυκλοφόρησε την αμέσως επόμενη χρονιά (1930). Ακολούθησε το "Sanctuary" ("Άδυτο", 1931) και κάποια σενάρια για το Χόλυγουντ (μεταξύ των οποίων το "Today we Live" του Χάουαρντ Χωκς, 1933, πάνω σ' ένα δικό του διήγημα, και αργότερα οι διασκευές του "Μεγάλου ύπνου" του Ρ. Τσάντλερ, στην ομότιτλη μεταφορά με πρωταγωνιστές τον Χ. Μπόγκαρτ και τη Λ. Μπακόλ, καθώς και του "Να έχεις και να μην έχεις" του Χέμινγουεϊ), μια και οι πωλήσεις των βιβλίων του ήταν ασήμαντες.
Αν και αναγνωρισμένος συγγραφέας, ο Φώκνερ πέρασε βασανισμένη ζωή βυθισμένος στον αλκοολισμό και την κατάθλιψη. Στον κόσμο του, παρά την επικέντρωση στον αμερικανικό νότο, η αφήγηση προσλαμβάνει οικουμενική σημασία ως στάση απέναντι στο ανθρώπινο πεπρωμένο και σε προβλήματα όπως οι φυλετικές διακρίσεις. Στα σημαντικότερα έργα του, που συχνά χαρακτηρίζονται από πειραματική γραφή, επηρεασμένη από την ευρωπαϊκή πρωτοπορία, συγκαταλέγονται και τα μυθιστορήματα "Mosquitos" ("Κουνούπια"), 1927, "Sartoris" ("Σαρτόρις", με αρχικό τίτλο "Flags in the Dust"), 1929, "The Sound and the Fury" ("Η βουή και η μανία"), 1929, "Light in August" ("Φως τον Αύγουστο"), 1932, "Absalom, Absalom!" ("Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ!"), 1936, "The Wild Palms" ("Άγρια Φοινικόδενδρα"), 1939, "The Hamlet" ("Το χωριουδάκι" -πρώτο μέρος της τριλογίας των Snope), 1940, "Requiem for a Nun" ("Ρέκβιεμ για μια μοναχή"), 1951, "The Town" ("Η πόλη"), 1957 και "The Mansion" ("Το Μέγαρο"), 1959 -δεύτερο και τρίτο μέρος της τριλογίας των Snope-, "The Reivers" ("Οι κλέφτες"), 1961, καθώς και περισσότερες από 80 συλλογές διηγημάτων.
Το 1949 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1955 με το National Book Award και με το Pulitzer Prize for fiction (για το μυθιστόρημα "A Fable"), το 1962 με το Χρυσό Μετάλλιο Λογοτεχνίας της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων και -μετά θάνατον- για δεύτερη φορά με το Pulitzer Prize (για το μυθιστόρημα "The Reivers"). Το 1957 έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια ως συγγραφέας διαμονής (writer-in-residence). Στο ίδιο Πανεπιστήμιο δώρισε το 1961 το προσωπικό του αρχείο για τη δημιουργία του William Faulkner Foundation. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στη Byhalia της Βιρτζίνια, το 1962, και τάφηκε στο κοιμητήριο της Οξφόρδης του Μισισιπή, Πολιτείας την οποία δεν εγκατέλειψε ποτέ στη ζωή του.

Όγδοος σταθμός: Σαν Φρανσίσκο

2010-05-14T22:11:00.003+03:00

Αφήσαμε πίσω μας τον Ειρηνικό και πιάνουμε λιμάνι στη Βόρεια Αμερική. Θα διασχίσουμε την αμερικανική ήπειρο διαβάζοντας Ουίλλιαμ Φώκνερ και Καθώς ψυχορραγώ σε μετάφραση Μένη Κουμανταρέα, εκδόσεις Κέδρος 1999.
Ένας πατέρας και τα πέντε παιδιά του -τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι- μαστορεύουν το κιβούρι της πεθαμένης γυναίκας του και μητέρας τους για να το μεταφέρουν από τη μια άκρη στην άλλη της επαρχίας Γιοκναπατάουφα του Αμερικάνικου Νότου, μέσα από χίλιες περιπέτειες, κινδύνους και κωμικοτραγικά περιστατικά, όπου η βρομιά και η απανθρωπιά που συγκλόνιζαν το Νότο δίνονται ανάγλυφα. Το έργο αυτό ο Φώκνερ το έγραψε νέος (το 1929), δουλεύοντας νυχτοφύλακας, ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στις τέσσερις το πρωί, μέσα σε έξι βδομάδες.

Ένας καθρέφτης λογοτεχνίας σε ένα μοναχικό βουνό

2010-05-14T22:02:00.002+03:00

Ομορφιά και θλίψη: Κριτική της Αρχοντής Κόρκα
Ένα εικαστικό μυθιστόρημα: Κριτική της Χρύσας Σπυροπούλου από την Καθημερινή

Και πάλι Haiku

2010-05-12T21:09:00.002+03:00

Της Χρυσάνθης

Γλυκό βραδάκι

Στο μικρό παταράκι

Το παρεάκι

Χρυσά βιβλία

Γραμμένα με μεράκι

Ένα το μήνα

Χαλαρές ώρες

Όμορφα λόγια, ποτά

Της ψυχής ΆΛΩΣ

Φεγγοβολάει

Το μικρό παταράκι

Σαν αστεράκι

Χάνετ ο χρόνος

Μασημένα στραγάλια

Αργός γυρισμός

Επόμενη συνάντηση

2010-05-07T11:41:00.003+03:00

Βραδάκι Τρίτης
στις έντεκα Μαΐου
στις οκτώμιση

Haiku

2010-04-18T22:21:00.002+03:00

3 χαϊκού του Βασίλη

Ξεκινήσαμε
τον γύρο του κόσμου μας
διαβάζοντάς τον

Ένα βιβλίο
σε ταξιδεύει πάντα
ανοίγοντάς το

Φιλοξενία
έχουμε βρει στης χάρτας
το παταράκι

Άλλα 3 χαϊκού της Μαρίας

Δέντρο στην πόρτα
της γαλάζιας άνοιξης
φιλά τον ήλιο

Άνθη της βροχής
λιάζονται νωχελικά
στο παράθυρο

Τα έξι σπίρτα
η θυσία του Μπαλζάκ
στη μοδιστρούλα

Kawabata, Yasunari (νόμπελ Λογοτεχνίας 1968)

2010-04-18T22:16:00.002+03:00

Ο Γιασουνάρι Καουαμπάτα γεννήθηκε κοντά στην Οσάκα το 1899. Σπούδασε ιαπωνική και αγγλική λογοτεχνία στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Το 1955, ένα χρόνο μετά την αποφοίτησή του, κάνει την πρώτη του εμφάνιση στον ιαπωνικό λογοτεχνικό χώρο με το βιβλίο "Χορεύτρια του Ίζου". Τα μυθιστορήματα που τον έκαναν γνωστό στο διεθνές προσκήνιο είναι "Η χώρα του χιονιού" (1956) και το "Χιλιάδες γερανοί" (1959). Το 1968 βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Στα γραπτά του συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τη μυθιστορηματική φόρμα και εκείνη της ποίησης χαϊκού. Η γραφή του είναι έντονα επηρεασμένη από τα μεσοπολεμικά λογοτεχνικά ρεύματα της Γαλλίας και ξεφεύγει από τις ως τότε καθιερωμένες λογοτεχνικές σχολές της πατρίδας του. Παρ' όλα αυτά, στα τελευταία έργα του εμφανίζονται έντονα στοιχεία της ιαπωνικής λογοτεχνίας του 15ου και 17ου αιώνα, αρμονικά δεμένα με το σύγχρονο τρόπο λογοτεχνικής έκφρασης.Εκτός από συγγραφέας υπήρξε και κριτικός λογοτεχνίας και ανέδειξε συγγραφείς όπως Γιούκιο Μισίμα. Αυτοκτόνησε στις 16 Απριλίου του 1972.

Έβδομος σταθμός: Γιοκοχάμα

2010-04-18T21:43:00.003+03:00

Ο Φιλέας Φογκ ταξιδεύει για Ιαπωνία κι εμείς με το μυθιστόρημα του Γιασουνάρι Καουαμπάτα Ομορφιά και θλίψη ταξιδεύουμε στην ιαπωνική λογοτεχνία του 20ου αιώνα.
Το μυθιστόρημα "Ομορφιά και θλίψη" είναι το τελευταίο μεγάλο έργο του Καουαμπάτα και κατέχει από πολλές απόψεις θέση κατακλείδας της σπουδαίας καριέρας του νομπελίστα συγγραφέα. Είναι η ιστορία ενός μεσήλικα συγγραφέα, του Όκι, που μετά από περίπου ένα τέταρτο του αιώνα πηγαίνει στο Κιότο για να ξαναβρεί τον μεγάλο του έρωτα, την Οτόκο, που έχει γίνει στο μεταξύ γνωστή ζωγράφος. Εκεί θα γνωρίσει και το τρίτο πρόσωπο του έργου, την Κέικο, μαθήτρια της Οτόκο και κατά κάποιον τρόπο ιδανικό συμπλήρωμά της. Μαζί οι δύο γυναίκες δίνουν το πορτρέτο της ιδανικής γυναίκας που όμως εμπεριέχει δαιμονικά στοιχεία, ένα διπλό πορτρέτο που είναι το μέσο για να εκφράσει ο Καουαμπάτα την πραγματική του "λατρεία για τη γυναίκα".
Το θέμα της Ομορφιάς και της Θλίψης, πάντοτε παρόν στο έργο του Καουαμπάτα, εδώ γίνεται τίτλος του ίδιου του μυθιστορήματος, ενός μυθιστορήματος που αποτελεί μια αριστουργηματική σπουδή πάνω στα θέματα του πληγωμένου έρωτα και της ζήλιας, της δαιμονικής ανθρώπινης φύσης και του θανάτου.

Κινέζικη λογοτεχνία

2010-04-18T21:21:00.005+03:00

Τρία άρθρα για τη σύγχρονη κινέζικη λογοτεχνία:
Της Τιτίκας Δημητρούλια στην Καθημερινή με τίτλο Οι Κινέζοι ανάμεσα σε παράδοση και ποπ .
Του Γιώργου Βιδάλη στην Ελευθεροτυπία με τίτλο Οι Κινέζοι κατακτούν και το στίβο της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Της Σταυρούλας Παπασπύρου στην Ελευθεροτυπία με τίτλο Μπεστ σέλλερ με ιδεογράμματα.
"Ο Μπαλζάκ και η κινέζα μοδιστρούλα" πάντως, αποδείχηκε για όλους μας αναγνωστική απόλαυση. Ένα πολύ καλό μυθιστόρημα όπου ο συγγραφέας με διαδοχή εντυπωσιακών εικόνων παρουσιάζει μια ιστορία αναμορφώσεων: 1) Ο Μάο αναμορφώνει τους γόνους του εχθρού του λαού και 2) Ο αφηγητής και ο Λούο αναμορφώνουν τη μοδιστρούλα.

Επόμενη συνάντηση

2010-04-07T13:37:00.003+03:00

Ο Μπαλζάκ και η κινέζα μοδιστρούλα μας περιμένουν την Τρίτη 13 Απριλίου 2010 στο πατάρι της Χάρτας, στις 8.30 το βράδυ.
Μέχρι τότε δείτε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Dai Sijie στον Bernard Pivot, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του, όπου εξηγεί πώς πήγε στη Γαλλία και γιατί έγραψε αυτό το βιβλίο που βασίζεται στην προσωπική του εμπειρία από την περίοδο της "αναμόρφωσης", καθώς και σκηνές από την ομώνυμη ταινία.

Haiku

2010-03-23T12:31:00.002+02:00

Για την επόμενη συνάντηση, τα μέλη της λέσχης θα γράψουν χαϊκού, γι' αυτό ακολουθεί σύντομη υπενθύμιση των κανόνων συγγραφής Χαϊκού.
Το Χαϊκού είναι σύντομο ποίημα ιαπωνικής προέλευσης, εμπνευσμένο κυρίως από τη φύση και εκφράζει ένα φευγαλέο συναίσθημα όπως θαυμασμό, χρησιμοποιώντας πάντα γλώσσα απλή και κατανοητή από όλους. Αποτελείται συνήθως από τρείς στίχους των 5-7-5 συλλαβών ο καθένας. Περιλαμβάνει πάντα μια λέξη που το τοποθετεί στο χρόνο (εποχή, στιγμή της ημέρας κλπ) και αποφεύγει την ομοιοκαταληξία. Κάθε στίχος αρχίζει με κεφαλαίο γράμμα και αποφεύγει τη στίξη. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αρχίζουμε μ' ένα "γενικό πλάνο" (γενική άποψη της εικόνας) και κλείνουμε μ' ένα "κοντινό πλάνο" (μια λεπτομέρεια της εικόνας).

Sijie, Dai

2010-03-22T22:09:00.002+02:00

Ο Ντάι Σίτζιε γεννήθηκε στην Κίνα το 1954, στην επαρχία Fujian. Το 1984 κατέφυγε στη Γαλλία, αφού προηγουμένως, τα χρόνια 1971-1974, είχε "αναμορφωθεί" στην πατρίδα του, και στη συνέχεια μπόρεσε να τελειώσει το λύκειο και σπούδασε ιστορία της τέχνης και κινηματογράφο. Στη Γαλλία γράφτηκε στην IDHEC, γύρισε μια ταινία μικρού μήκους και στη συνέχεια τις ταινίες μεγάλου μήκους: "Chine, ma douleur" (1984, βραβείο Jean Vigo), "Le mangeur de lune" (1994), "Tang le XIe" (1998), "Les filles du botaniste Chinois" (2006)."Ο Μπαλζάκ και η κινέζα μοδιστρούλα", το πρώτο του αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, που γράφτηκε κατευθείαν στα γαλλικά (ελλ. εκδ. Ωκεανίδα), κυκλοφόρησε από τον Gallimard, γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία (πούλησε 250.000 αντίτυπα μόνο στη Γαλλία), μεταφράστηκε σε 25 γλώσσες, όχι όμως και στα κινεζικά, και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, από τον ίδιο, το 2002. Το επόμενο μυθιστόρημά του, "Le complexe de Di" (ελλ. "Ερμηνευτής ονείρων", εκδ. Διήγηση, 2004), τιμήθηκε με το Prix Femina το 2003.

Έκτος σταθμός: Χονγκ Κονγκ

2010-03-22T21:52:00.003+02:00

Ο Μπαλζάκ και η Κινέζα μοδιστρούλα μας υποδέχονται στον έκτο σταθμό του απολαυστικά αναγνωστικού γύρου του κόσμου. Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Ντάι Σούτζι που κυκλοφόρησε το 2000 από την Ωκεανίδα, σε μετάφραση της Έφης Κορομηλά.

Αρχές της δεκαετίας του 1970, και δύο νέα παιδιά, ο Λούο και ο αφηγητής, στέλνονται, όπως εκατοντάδες χιλιάδες νεαροί "διανοούμενοι", στις εσχατιές της κινεζικής επαρχίας προκειμένου να "αναμορφωθούν" πλάι στους υγιείς και αδιάφθορους χωρικούς. Μεγαλωμένοι μέσα στην πνευματική ένδεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, αδαείς για τα πάντα, αν και παιδιά επιστημόνων, οι δύο φίλοι θα μετατρέψουν την εξορία σε μια πλούσια εμπειρία, χάρη στον Μπαλζάκ και... στη Μοδιστρούλα. Χάρη στο βιβλίο και τον έρωτα.

Πολλά χρόνια μετά, ο Dai Sijie θυμάται εκείνη την εποχή και μας την περιγράφει, καταφέρνοντας να ξαναβρεί τον αυθορμητισμό της νεανικής ματιάς του και μια εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ, που μετατρέπει εκείνη τη μάλλον τραγική περιπέτεια σε μια απολαυστική, τρυφερή και αισιόδοξη ιστορία.

Ινδική Λογοτεχνία

2010-03-22T21:44:00.002+02:00

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το άρθρο της Ντόρας Τσιμπούκη στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας (21/8/2009) με τίτλο "Λογοτεχνία και Bollywood: Ποια είναι η ταυτότητα της σύγχρονης ινδικής κινηματογραφικής και λογοτεχνικής παραγωγής;"

Επόμενη συνάντηση

2010-03-05T10:49:00.003+02:00

Ο Θεός των μικρών πραγμάτων φιλοξενείται στο πατάρι της Χάρτας την Τρίτη στις 9 του Μάρτη, στις 8:00 ή μήπως στις 8:30 μμ; Μισή ώρα διαφορά, ...μικροπράγματα...
Τελικά, δεν ήταν θέμα ώρας αλλά εβδομάδας: Τρίτη 16 Μαρτίου στις 8:30 μμ θα βρεθούμε στη Χάρτα για να συζητήσουμε για το βιβλίο της Αρουντάτι Ρόι.

Arundhati Roy

2010-02-18T12:40:00.002+02:00

Η Αρουντάτι Ρόι γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1961 στην περιοχή Κέραλα της νότιας Ινδίας, από μητέρα χριστιανή και πατέρα ινδουιστή. Ο γάμος των γονιών της δεν ήταν ευτυχισμένος, αφού ο πατέρας της τους εγκατέλειψε νωρίς. Η μητέρα της όμως ανέπτυξε ιδιαίτερη κοινωνική δράση, ιδρύοντας και διευθύνοντας το σχολείο "Corpus Christi" στο Aymanam, του οποίου η αντιαυταρχική παιδαγωγική άσκησε βαθιά επίδραση στη νεαρή Αρουντάτι. Σε ηλικία 16 ετών έφυγε για το Νέο Δελχί για να "αναλάβει η ίδια τις ευθύνες του εαυτού της", όπου έζησε για ένα διάστημα πουλώντας άδεια μπουκάλια μπύρας. Τελικά, γράφεται στη σχολή της αρχιτεκτονικής και παντρεύεται τον συμφοιτητή της Gerard Da Cunha, έναν "απίστευτο άνθρωπο", όπως λέει η ίδια. Μετά την αποφοίτησή τους, ανακαλύπτουν ότι κανένας τους δεν έχει ιδιαίτερη κλίση για την αρχιτεκτονική και καταφεύγουν στην εξωτική Γκόα, όπου θα προσπαθήσουν να ζήσουν σαν "παιδιά των λουλουδιών", φτιάχνοντας και πουλώντας κέικ για τους τουρίστες. Η Αρουντάτι εγκαταλείπει το εγχείρημα, όταν κουράζεται από το φαινόμενο του μαζικού τουρισμού και συνειδητοποιεί τη ματαιότητά του, επιστρέφει στo Ν. Δελχί και εργάζεται για λίγο στο Εθνικό Ινστιτούτο Πολεοδομίας. Ο σκηνοθέτης Pradeep Krishen -μελλοντικός νέος της σύντροφος-, με τον οποίο γνωρίζεται τυχαία, της προτείνει έναν μικρό ρόλο στην ταινία "Massey Saab". Αυτό γίνεται αφορμή η Αρουντάτι να στραφεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή σεναρίων για τηλεταινίες και σήριαλ που προβάλλονται στην τηλεόραση ("In Which Annie Gives It Those Ones", "Electric Moon", κ.ά.), χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία. Μετά την έκδοση και ενός βιβλίου κινηματογραφικής κριτικής, που προκαλεί εντάσεις, αποσύρεται στο γράψιμο, για πρώτη φορά, ενός προσωπικού μυθιστορήματος, με αποτέλεσμα το "Ο θεός των μικρών πραγμάτων", που ολοκληρώνεται το 1996. Ο ινδός λογοτεχνικός πράκτορας του Harper Collins που το διαβάζει ενθουσιάζεται και ο David Godwin από την Αγγλία, που παραλαμβάνει το χειρόγραφο, παίρνει αμέσως το αεροπλάνο για την Ινδία -αφού η Αρουντάτι δεν έχει ούτε φαξ- για να υπογράψει πρώτος συμβόλαιο μαζί της. Το βιβλίο εκδίδεται τελικά στο Ν. Δελχί τον Απρίλιο του 1997, γίνεται αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα σε βρετανούς και αμερικανούς εκδότες για τα πνευματικά του δικαιώματα, και καταλήγει στον Random House με προκαταβολή 500.000 λιρών. Στη συνέχεια μεταφράζεται σε 21 γλώσσες, και η φήμη του οδηγεί σε ένα διεθνές μπεστ σέλερ που κερδίζει το βραβείο Booker τον Οκτώβριο του 1997 (το πρώτο αγγλόφωνου ινδού συγγραφέα που ζει στην Ινδία). Τον Ιούλιο του 1999, η Αρουντάτι Ρόι θέλοντας να υπερασπιστεί τον τίτλο του βιβλίου της, γίνεται ένας "Θεός των μικρών πραγμάτων" για να σταθεί στο πλευρό των αγροτών της κοιλάδας Ναρμάντα της Κεντρικής Ινδίας, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, επειδή εναντιώθηκε μαζί τους στην κατασκευή ενός γιγάντιου φράγματος, απειλή για την ευημερία της περιοχής. Το αποτέλεσμα ήταν το βιβλίο "Η αξία της ζωής". Τον Σεπτέμβριο του 2001, αμέσως μετά την επίθεση κατά των Διδύμων Πύργων και την κήρυξη του "πολέμου κατά της τρομοκρατίας" από τις ΗΠΑ, η Ρόι δημοσίευσε το άρθρο "Η άλγεβρα της αιώνιας δικαιοσύνης" στην εφημερίδα Guardian, όπου ισχυρίζεται ότι "όσες φορές οι ΗΠΑ ξεκινούν έναν πόλεμο, αναπτύσσεται μια δυναμική, μια λογική και μια νομιμοποίηση εκ των υστέρων που κάνει να ξεχαστούν οι λόγοι για τους οποίους άρχισε ο πόλεμος". Για την αντιπολεμική της δράση, που συνεχίζεται, τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Σίδνεϋ το 2004.

Πέμπτος σταθμός: Βομβάη

2010-02-18T11:02:00.004+02:00

Και να που φτάσαμε στην Ινδία... Δέσαμε στο λιμάνι της Βομβάης και ετοιμαζόμαστε να την εξερευνήσουμε παρέα με το Θεό των μικρών πραγμάτων. Πρόκειται για το μυθιστόρημα της Αρουντάτι Ρόι, που κέρδισε το βραβείο Booker το 1997 και κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2002 απο τις εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου.
Δύο όμορφα, αγνά δίδυμα παιδιά και η υπέροχη μητέρα τους επιστρέφουν για να ζήσουν στο πατρικό της σπίτι, στο Αγιέμενεμ, στην Ινδία, αφού ο ιδιόρρυθμος πατέρας τα έχει εγκαταλείψει. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο ξετυλίγεται μια συναρπαστική ιστορία όπου οι δίδυμοι ήρωες παίζουν τους ρόλους τους ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Ένας έρωτας απαγορευμένος, μια λαχτάρα για μακρινούς ορίζοντες, ένα ποτάμι που μιλάει μια γλώσσα ονειρική, κι ένας θεός που τα πάντα ορίζει.

Επόμενη Συνάντηση

2010-02-08T12:02:00.003+02:00

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010, στις 8.30 το βράδυ στη Χάρτα...
Οι Μέρες και Νύχτες της Αραβίας συναντούν τις μέρες και νύχτες του Βόλου...

Naguib Mahfuz (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1988)

2010-01-20T12:32:00.001+02:00

Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ υπήρξε, εν ζωή, ο γνωστότερος εκπρόσωπος της αραβικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε το 1911 στο Κάιρο, στην πυκνοκατοικημένη, λαϊκή συνοικία ελ Γκαμαλίγια, μια περιοχή που περιγράφεται πολύ συχνά στα μυθιστορήματά του. Σπούδασε φιλοσοφία και εργάστηκε στο δημόσιο μέχρι το 1972, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα το 1939. Έγραψε περισσότερα από 50 μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, καθώς και 25 σενάρια για ταινίες. Τιμήθηκε με το κρατικό Αιγυπτιακό Βραβείο Λογοτεχνίας, και το 1988 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τότε το έργο του άρχισε να διαδίδεται σε όλο τον κόσμο και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Η γραφή του διακρίνεται για το ρεαλισμό και τον διεισδυτικό τρόπο με τον οποίο περιγράφει τις ιδιαιτερότητες της αραβικής κοινωνίας. Το 1994 εκδηλώθηκε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του από φανατικούς ισλαμιστές. Μετά τη σταδιακή εξασθένηση της υγείας του, το τελευταίο διάστημα της ζωής του (υπέφερε από διαβήτη, νεφρική ανεπάρκεια, πίεση, και νοσηλεύτηκε με τραύματα από πτώση), υπέκυψε στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Καΐρου, όπου νοσηλευόταν, στις 30 Αυγούστου 2006, σε ηλικία 95 ετών. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του: "Η αρχή και το τέλος", "Μίραμαρ", "Η τριλογία του Καΐρου", "Ράδοπις", "Τα παιδιά του Γκεμπελάουι", "Μέρες και νύχτες της Αραβίας", "Το έπος των Χαραφίς", "Φλυαρία πάνω στον Νείλο", "Κρυμμένα όνειρα στο Χαν Ελ Χαλίλι", "Το σοκάκι της αμαρτίας", "Ο καθρέφτης μιας ζωής", "Αδίσταχτος έρωτας", "Απόμεινε από το χρόνο μια ώρα", "Αγάπη κάτω απ' τη βροχή", -σχεδόν όλα- μεταφρασμένα απευθείας από τα αραβικά (από τους αραβόφωνους μεταφραστές Αχμέντ Έτμαν και Πέρσα Κουμούτση), από τις εκδόσεις Ψυχογιός, καθώς και το βιβλίο με συνομιλίες του με τον Μοχάμεντ Σαλμάουι, "Η δική μου Αίγυπτος".

Τέταρτος σταθμός: Άντεν

2010-01-20T11:33:00.003+02:00

Με τις Μέρες και Νύχτες της Αραβίας συνεχίζουμε το ταξίδι μας στην αραβική λογοτεχνία. Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Ναγκίμπ Μαχφούζ που εκδόθηκε στα αραβικά το 1982 με τον τίτλο Layli all Layla. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1997 από τις εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Πέρσας Κουμούτση.
Όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή, έχουν ένα τέλος. Ακόμα και οι εξιστορήσεις της Σαχραζάτ στις "Χίλιες και μία νύχτες". Η αφηγήτρια στέρεψε και ο σουλτάνος πρέπει να λάβει την απόφασή του. Αν ο Ναγκίμπ Μαχφούζ δεν ξέρει να τα πει αυτά με το δικό του μοναδικό τρόπο, κανείς παραμυθάς πάνω στη γη δεν μπορεί. Ο νομπελίστας συγγραφέας συνενώνει την αραβική, την περσική, την αιγυπτιακή και τις άλλες παραδόσεις της περιοχής και μιλά σ’ αυτό το μυθιστόρημά του για το Καλό και το Κακό (που όπως πάντα έχουν πολλές πτυχές και πολλές όψεις) για τη Θεία και την ανθρώπινη βούληση και για τις επιλογές του πιο αδύναμου και πιο πονηρού πλάσματος στον πλανήτη: του ανθρώπου. Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ οδηγεί τον αναγνώστη του με μαστοριά ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα της παράδοσης, και ξεδιπλώνει ένα πραγματικά ατέλειωτο παραμύθι-παραμυθία. Εκεί που κανείς θεωρεί πως όλα τέλειωσαν, η ελπίδα, που πεθαίνει πάντα τελευταία, αναζωπυρώνεται, κάνει τον άνθρωπο να συνεχίσει να παλεύει. Είτε για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του είτε για την κατάκτηση του ποθητού προσώπου είτε για την ευτυχία. (Από το ενημερωτικό σημείωμα του εκδότη)

Η Ερυθρά Θάλασσα και η Θάλασσα των Ινδιών φαίνονται ευνοϊκές

2010-01-20T10:21:00.003+02:00

"Η απόσταση μεταξύ Σουέζ και Άντεν είναι ακριβώς 1310 μίλια και η ατμοπλοϊκή εταιρεία δίνει στα βαπόρια της προθεσμία 138 ώρες, για να τη διαβούν. Η "Μογγολία", καλό και γρήγορο ατμόπλοιο, θα έφτανε νωρίτερα.
[...] Την επόμενη νύχτα η "Μογγολία" πέρασε το στενό Μπαμ-ελ-Μαντέμπ - που θα πει αραβικά: Πύλη των Δακρύων - και την άλλη μέρα, 14 Οχτωβρίου, αγκυροβολούσε στο Στίμερ-Πόιντ, βορειοδυτικά του Άντεν. Εκεί θα ξανάπαιρνε κάρβουνο. Είχε ακόμα 1560 μίλια να κάνει και θα έφτανε στη Βομβάη. Στο Στίμερ-Πόιντ θα έμενε τέσσερις ώρες. Είχαν ήδη κερδίσει δεκαπέντε ώρες!
Ο κ. Φογγ και ο υπηρέτης του βγήκαν έξω. Ο τζέντλεμαν ήθελε να θεωρήσει το διαβατήριό του. Ο Φιξ τους ακολουθούσε χωρίς να τον αντιληφθούν. Μόλις τέλειωσε ο τύπος αυτός, ο κ. Φογγ ξανανέβηκε στο βαπόρι και ξανάρχισε την παρτίδα του.
Ο Πολυτεχνάς (Πασπαρτού) - όπως συνήθιζε - χάζεψε ανάμεσα στο πλήθος. Σομανλί, Μπανιάν, Παρσίς, Εβραίοι, Άραβες, Ευρωπαίοι... Το Άντεν είχε τότε 25 χιλιάδες κατοίκους... Θαύμασε τα φρούρια, που το κάνουν το Γριβραλτάρ της θάλασσας των Ινδιών, και τις θαυμάσιες στέρνες. Τώρα εργάζονταν σ' αυτές Άγγλοι, όπως οι μηχανικοί του βασιλιά Σολομώντα, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.
- Περίεργο! πολύ περίεργο! μουρμούριζε ο Πολυτεχνάς, επιστρέφοντας στο βαπόρι. Βλέπω, πως δεν είναι περιττο να ταξιδεύεις, αν θέλεις να δεις καινούργια πράματα!

(Ιουλίου Βερν, Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες, εκδόσεις Καλοκάθη)

Επόμενη συνάντηση

2010-01-09T20:40:00.004+02:00

Καλή Χρονιά! Στην πρώτη συνάντηση του χρόνου, την Τρίτη 12 του Γενάρη στις 8:30 το βράδυ, η Λέσχη Ανάγνωσης συζητάει τις εντυπώσεις της από τη βόλτα με Ταξί στους δρόμους του Καΐρου.

Khaled El Khamissi

2009-12-04T11:26:00.004+02:00

Για τη ζωή και το έργο του αιγύπτιου συγγραφέα, επισκεφθείτε την προσωπική του ιστοσελίδα (θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζετε αραβικά).

Τρίτος σταθμός: Σουέζ

2009-12-04T11:15:00.002+02:00

Το Ταξί στους δρόμους του Καΐρου μας φτάνει μέχρι το Σουέζ, επόμενο σταθμό του λογοτεχνικού μας ταξιδιού. Είναι του Χαλέντ ελ Χαμίσι και κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2009, σε μετάφραση Πέρσας Κουμούτση, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Με πρωταγωνιστές ανθρώπους που προέρχονται από τα πιο φτωχά στρώματα του πληθυσμού του Καΐρου, τους οδηγούς ταξί, αλλά και την ίδια την πόλη, με τους δρόμους και τα σοκάκια της, τις πλατείες και τον μεγαλοπρεπή Νείλο που τη διασχίζει, ο Χάλεντ Ελ Χαμίσι συνθέτει μια γλαφυρή εικόνα της καθημερινότητας στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα. Οι ιστορίες που του αφηγούνται όλοι αυτοί οι άνθρωποι, παρά το τοπικό τους χρώμα, συγκινούν τους αναγνώστες σε όποιο σημείο της γης κι αν ζουν καθώς με πικρό χιούμορ, ειρωνεία, ακόμα και αυτοσαρκασμό, αποτυπώνουν την ανθρώπινη μοίρα, καθώς και πληγές του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Απόπειρες χειραφέτησης

2009-12-04T11:13:00.001+02:00

Η Μάρθα, κενρική ηρωίδα του Πιραντέλλο στην Αποκλεισμένη, ήταν παρούσα στη συντάντηση της Λέσχης την πρώτη μέρα του τελευταίου μήνα του 2009. Στη γνωριμία της με μας, δικαιολόγησε το χαρακτηρισμό "αποκλεισμένη" και παίρνοντας μας στο προσωπικό της ταξίδι ζωής, φώτισε πτυχές του χαρακτήρα της, τα πρέπει, τα θέλω, τις επιλογές της. Σταθήκαμε στην κριτική της Αφροδίτης Δημοπούλου.

Επόμενη συνάντηση

2009-11-19T09:55:00.001+02:00

Η Λέσχη Ανάγνωσης θα αναχωρήσει από Μπρίντεζι με προορισμό το Σουέζ την 1η Δεκεμβρίου 2009, ημέρα Τρίτη και ώρα 8η βραδυνή. Απαραίτητα εφόδια για το ατμοπλοϊκό ταξίδι το μυθιστόρημα του Πιραντέλλο Η αποκλεισμένη και προτάσεις ανάγνωσης από την αιγυπτιακή λογοτεχνία.

Luigi Pirandello (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1934)

2009-11-18T13:08:00.001+02:00

Γεννήθηκε στο Ακριτζέντε της Σικελίας (1867-1936), τον αρχαίο Ακράγαντα. Ο ίδιος ο συγγραφέας έλεγε πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως το επίθετό του είναι παραφθορά του ελληνικού Πυράγγελος. Σπούδασε φιλολογία στο Παρίσι και στη Βόννη και δίδαξε ως καθηγητής της ιταλικής φιλολογίας στο ανώτατο ινστιτούτο της ιταλικής πρωτεύουσας. Στη Ρώμη ο Πιραντέλο συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά δημοσιεύοντας ποιήματα και πεζογραφήματά του. Έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό με το μυθιστόρημά του "Ο μακαρίτης Ματθαίος Πασκάλ". Εκείνο όμως που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό ήταν το θεατρικό του έργο. Το πρώτο μέρος του συνολικού θεατρικού του έργου ο Πιραντέλο το έγραψε σε μια ιδιαίτερα οδυνηρή εποχή γι' αυτόν, εξαιτίας του θανάτου της μητέρας του και της διανοητικής αρρώστιας της συζύγου του. Από τα πολλά έργα του Πιραντέλο αναφέρουμε τα : "'Οταν ήμουν τρελός", "Όπως με θέλεις", "Να ντύσουμε τους γυμνούς", "Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα", "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε".

Δεύτερος σταθμός: Ιταλία

2009-11-04T19:46:00.001+02:00

Φτάνοντας στην Ιταλία, ο λόγος δίνεται στην Αποκλεισμένη του Luigi Pirandello, σε μετάφραση του Νίκου Χ. Αλιβιζάτου που κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις Κασταλία. Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

"Μια καινούργια ζωή, ήρεμη και απλή είχε ξαναρχίσει γι αυτές. Αλλά για εκείνη; Η ζωή της, τα νιάτα της έπρεπε να παραμείνουν θαμμένα εκεί στο παρελθόν; Δεν έπρεπε να μιλάει πια; Ό,τι έγινε, έγινε; Νεκρή; Όλα νεκρά για εκείνη; Ζωντανή μόνο για να φροντίζει να ζουν οι άλλοι; Μα ας γινόταν τουλάχιστον λόγος, ας υπήρχε κάποια συμπόνια για τη νεκρή της νιότη, την κομματιασμένη της ζωή..."

"Η αποκλεισμένη" -το πρώτο μυθιστόρημα του Ιταλού νομπελίστα Λουίτζι Πιραντέλλο- πλουτίζει την παγκόσμια λογοτεχνία με το πορτραίτο μιας δυναμικής και αποφασιστικής γυναίκας η οποία εξεγείρεται ενάντια στην άγνοια και στις κοινωνικές προκαταλήψεις. Η ηρωίδα, με το έντονο πάθος για χειραφέτηση που τη διακρίνει, αντιπροσωπεύει πλήρως το πρότυπο της σύγχρονης γυναίκας, παρ' ότι η ιστορία διαδραματίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα. Δυνατή και βαθιά ψυχολογική διείσδυση, έντονη δραματικότητα, αλλά και σαρκασμός στην αποτύπωση της οπισθοδρομικής κοινωνίας, των ανθρώπινων χαρακτήρων και συμπεριφορών χαρακτηρίζουν το πρώτο αυτό μυθιστόρημα του μεγάλου συγγραφέα. Ταυτόχρονα, αναδεικνύεται με γλαφυρότητα ο προβληματισμός του σχετικά με τη δυνατότητα αυτόνομης επιβίωσης της γυναίκας, σε ένα εξ ορισμού εχθρικό κοινωνικό περιβάλλον ή την υποχρεωτική υποταγή της στον ετεροκαθορισμό που αυτό της επιβάλλει.

Το μεγαλείο ενός ανθρωπάκου

2009-11-04T11:22:00.000+02:00

Την Τρίτη 3 Νοέμβρη, στο φιλόξενο χώρο της Χάρτας η Λέσχη συναντήθηκε για να συζητήσει τον Ανθρωπάκο από το Αρχαγγέλσκ. Για όλους μας ήταν μια αναγνωστική απόλαυση αυτό το μυθιστόρημα του Simenon. Η κριτική του Τάκη Θεοδωρόπουλου από την εφημερίδα "Τα Νέα", μας βρίσκει σύμφωνους:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4537075&enthDate=19092009

2009-10-18T13:29:00.000+03:00

Ο Ζωρζ Σιμενόν γεννήθηκε στη Λιέγη του Βελγίου στις 13 Φεβρουαρίου 1903. Έπειτα από σπουδές στους Ιησουίτες έγινε, το 1919, μαθητευόμενος ζαχαροπλάστης, έπειτα υπάλληλος βιβλιοπωλείου, και τελικά ρεπόρτερ στη "Γκαζέτ ντε Λιέζ". Το πρώτο του μυθιστόρημα, με τίτλο "Στο γεφύρι του Αρς" εκδόθηκε το 1921 και τότε ο Σιμενόν έφυγε απ' τη Λιέγη για το Παρίσι. Παντρεύτηκε το 1923 με την "Τιζύ" και δημοσίευσε διηγήματα και νουβέλες σε πολλές εφημερίδες. Το 1924 εξέδωσε, με ψευδώνυμο, το πρώτο "λαϊκό" του μυθιστόρημα, "Το μυθιστόρημα μιας δακτυλογράφου". Ως το 1930, δημοσίευσε διηγήματα και μυθιστορήματα σε πολλούς εκδότες. Το 1931, άρχισε τις έρευνές του ο περίφημος ήρωας του, ο επιθεωρητής Μαιγκρέ. Έγραφε τα βιβλία του, ταξίδευε, έστελνε ρεπορτάζ κι άφησε τις εκδόσεις Φαγιάρ για να πάει στις εκδόσεις Γκαλλιμάρ, όπου συνάντησε τον Αντρέ Ζιντ. Στο πόλεμο ήταν υπεύθυνος των Βέλγων προσφύγων στη Λα Ροσέλ και κατοικούσε στη Βανδέα. Το 1945 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά το διαζύγιό του εγκαταστάθηκε ξανά στην Ευρώπη. Η δημοσίευση των απάντων του (72 τόμοι) άρχισε το 1967. Πέντε χρόνια αργότερα, ανήγγειλε επίσημα την απόφαση του να μη γράψει πια μυθιστορήματα. Ο Ζωρζ Σιμενόν πέθανε στη Λωζάννη το 1989.

Πρώτος σταθμός: Γαλλία

2009-10-09T12:45:00.000+03:00

Το δεύτερο ανάγνωσμα στο γύρο του κόσμου είναι Ο ανθρωπάκος από το Αρχαγγέλσκ του Georges Simenon, σε μετάφραση Αργυρώς Μακάρωφ, που εκδόθηκε από την Άγρα στις 5/6/2009. Αν και Βέλγος, ο Σιμενόν επιλέγει ως τόπο δράσης των έργων του τη Γαλλία, την οποία παρουσιάζει με κάθε λεπτομέρεια.

"Όταν η όμορφη και νεαρή σύζυγος του βιβλιοπώλη Ζονάς Μιλκ δεν επιστρέφει σπίτι τους ένα βράδυ, εκείνος λέει ένα αθώο ψέμα στους αδιάκριτους γείτονές του: ότι πήγε να επισκεφτεί κάποια φίλη της σε άλλη πόλη. Όμως, αυτή η ανιδιοτελής προσπάθειά του να προστατεύσει τη φήμη της δημιουργεί εχθρότητα και υποψίες στη μικρή γαλλική κοινότητα όπου ζει. Αλλωστε, όλοι οι γείτονες γνωρίζουν ότι η γυναίκα του είχε αρκετές σχέσεις με νεότερούς της, σε όλη τη διάρκεια του γάμου της. Ο Ζονάς είναι ένας Ρωσοεβραίος εμιγκρές που πιστεύει ότι έχει ενσωματωθεί σε αυτή τη μικρή εμπορική κοινότητα και θεωρεί τη Γαλλία πατρίδα του. Όμως, το αθώο του ψέμα, σε συνδυασμό με το μίσος και την κακοπιστία που επιφυλάσσουν γι αυτόν οι κάτοικοι της γαλλικής πόλης, θα τον εμπλέξουν σε έναν εφιάλτη με αστυνομικές έρευνες, οδυνηρές αποκαλύψεις και μια τρομακτική απομόνωση..." (από το οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης)

Κριτικές για το Ζοφερό Οίκο

2009-10-06T12:33:00.000+03:00

Προτείνουμε την κριτική του Κώστα Γεωργουσόπουλου στα Νέα http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4515863&enthDate=09052009
του Αναστάση Βιστωνίτη στο Βήμα http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=244767&dt=30/11/2008
και του Χάρη Μεγαλυνού στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας http://archive.enet.gr/online/online_text/c=113,id=93016308

Charles Dickens

2009-10-01T13:17:00.000+03:00

Ο Τσαρλς Ντίκενς γεννήθηκε στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας το 1812. Από παιδί υποχρεώθηκε να εργαστεί σε εργοστάσιο βερνικιού και σε δικηγορικό γραφείο. Αργότερα έγινε πρακτικογράφος στη Βουλή. Το 1836 δημοσίευσε τον πρώτο τόμο με άρθρα του για την καθημερινή ζωή στο Λονδίνο, με τίτλο "Σκίτσα του Μποζ". Το 1837 ακολούθησε ο δεύτερος τόμος. Το μυθιστόρημά του "Όλιβερ Τουίστ" (1838) θα τον κάνει ευρύτερα γνωστό. Το πρώτο του ταξίδι στην Αμερική (1841) του ενέπνευσε δύο έργα το "Αμερικάνικα σημειώματα" (1842) και το μυθιστόρημα "Μάρτιν Τσασλουάιτ" (1844). Εγκλήματα, αθλιότητα, κτηνωδία και θάνατος συνυπάρχουν με κωμική εφευρετικότητα και απέραντη τρυφερότητα στο έργο του Τσαρλς Ντίκενς. Άλλα σημαντικά έργα του είναι: "Δαβίδ Κόπερφηλντ" (1850), "Τα δύσκολα χρόνια" (1854), "Ιστορία δύο πόλεων" (1859), "Μεγάλες προσδοκίες" (1861). Πέθανε στο Λονδίνο το 1870. Ο Ντίκενς, που με το πλούσιο έργο του ασκεί ακατανίκητη γοητεία και στους σημερινούς αναγνώστες, δίκαια κατέχει περίοπτη θέση ανάμεσα στους μεγαλύτερους συγγραφείς.

Αφετηρία του ταξιδιού: Λονδίνο

2009-06-20T16:09:00.000+03:00

Το ταξίδι ξεκινά! Το πρώτο βιβλίο στις αποσκευές μας είναι Ο Ζοφερός Οίκος του Charles Dickens, που κυκλοφόρησε το Νοέμβρη του 2008 από τις εκδόσεις Gutemberg, σε μετάφραση Κλαίρης Παπαμιχαήλ.
Σύμφωνα με τον εκδοτικό οίκο, "Ο Ζοφερός Οίκος είναι το ένατο βιβλίο του Ντίκενς και θεωρείται από τα καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα του μυθιστορήματα, με μια πληθώρα κεντρικών και δευτερευόντων χαρακτήρων. Δεν πρόκειται απλώς για ένα σπουδαίο βικτοριανό μυθιστόρημα, έναν σχολιασμό της κοινωνίας και μια σάτιρα του δικαστικού συστήματος. Είναι επίσης ένα ρομάντζο, ένα μελόδραμα, μια από τις πρώτες αστυνομικές ιστορίες στην αγγλική λογοτεχνία, ένα κοινωνικό έπος μεγάλης κλίμακας, καθώς και το πιο ευρηματικό του έργο. Τον 19ο αιώνα, όπου μαινόταν η μάχη ανάμεσα στο Ρομαντισμό και τον Ωφελιμισμό, την καρδιά και το μυαλό, ο Ντίκενς με το έργο του υπερασπίστηκε και τις δυο πλευρές. Από ιστορική άποψη, το σπουδαίο αυτό μυθιστόρημα συμπίπτει με τη μεταρρύθμιση του αγγλικού ποινικού κώδικα, την παρακμή της αριστοκρατικής τάξης και την άνοδο της σύγχρονης αστυνομικής δύναμης στην Αγγλία, η οποία σηματοδοτεί την πιο συντηρητική περίοδο της ανόδου της μεσαίας τάξης και των ελεγχόμενων κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Πρόκειται για τη μετάβαση της κοινωνικής δύναμης από την άκαρδη και άδικη αριστοκρατική κοινωνία, με τα προνόμια και τη μυστικοπάθειά της, σε έναν πιο δημοκρατικό κόσμο που κυβερνάται από δικαιοφροσύνη και αίσθηση του καθήκοντος."

Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες

2009-04-23T15:34:00.000+03:00

Λονδίνο-Σουέζ, μέσω Μοντ Σενί και Μπρίντεζι σιδηροδρομικώς και ατμοπλοϊκώς (7 ημέρες)
Σουέζ-Βομβάη, ατμοπλοϊκως (13 ημέρες)
Βομβάη-Καλκούτα, σιδηροδρομικώς (3 ημέρες)
Καλκούτα-Χονγκ Κονγκ, ατμοπλοϊκώς (13 ημέρες)
Χονγκ Κονγκ-Γιοκοχάμα (Ιαπωνία), ατμοπλοϊκώς (6 ημέρες)
Γιοκοχάμα-Σαν Φρανσίσκο, ατμοπλοϊκώς (22 ημέρες)
Σαν Φρανσίσκο-Νέα Υόρκη, σιδηροδρομικώς (7 ημέρες)
Νέα Υόρκη-Λονδίνο, ατμοπλοϊκώς και σιδηροδρομικώς (9 ημέρες)....Σύνολο 80 ημέρες.

2009-04-23T09:48:00.000+03:00